Story of the pedestrians

Γυρνώ παραλιακώς μόνη και σιγοτραγουδώ. Το κάνω συχνά, είναι κάτι μεταξύ humming ( προτίμηση σε αγγλικούς όρους όταν περιγράφουν επιτυχώς, συγκριτικά δηλαδή) και φωνής που θα άκουγε ο κοντινός περαστικός αδιάφορος διαβάτης. Emancipate yourselves from mental slavery. Έπρεπε να έχω ποδήλατο. Θα κρύωνα. Θα ήταν ωραία. Θα έφτανα παγάκι. Θα έτρεχα. Ωραία πράγματα. Τέλος πάντων, none but ourselves can free our minds. Και την στιγμή που έλεγα πως από κάπου θα έβγαινε ο Βobby, ή έστω ο Julian, have no fear for atomic energy, συμπληρώθηκα. Πρίμο σεγκόντο, που έλεγε και ο παππούς μου. Cause none of them can stop the time. Άγνωστες ιστορίες, μεταξύ αγνώστων και άγνωστων ανθρώπων, και ήρθε η ώρα να καληνυχτίσω. Οδηγίες προς ναυτιλομένους: αγνοήστε λεπτομέρειες μάλλον πεζές και ξέρετε, από αυτές που στερούν τη μαγεία. Το έλεγε κι ο Έλιοτ, human kind cannot bear very much reality. Σε μια κακιά παράφραση αλλά και επικίνδυνη επέκταση, το ανθρώπινο είδος εύκολα δέχεται παραμύθια, ιστορίες, πιθανά όλα, αποφεύγεται ο όρος 'ψεύδη΄. Καληνύχτα.

Self - evaluation form (1)

Φίλε, λες αστικές σκέψεις. Δικαιολόγησε τον τίτλο σου επιτέλους!

Albert Camus

Εκτός από τον ήλιο, τα φιλιά και τ'άγρια αρώματα, όλα μου φαίνονται επιπόλαια.

Life on Mars

Σάββατο βράδυ (χρονική τοποθέτηση check), βρίσκομαι στο ακατάστατο δωμάτιό μου (δημιουργία σκηνικών check) και ετοιμάζομαι να συναντήσω τη Σοφία (και η δράση). Ακούω Yann Tiersen, όπως οι μισοί intellectual bloggers χαχα, tracks από το cd Black Session (πρόσθετες πληροφορίες περιβάλλοντος). Είμαι εκνευρισμένη και θυμωμένη (διάθεση). Περισσότερο θυμωμένη. Θέλω να γράψω κάτι έξυπνο για να λέω πως έκανα κάτι σημερά. Γαμώτο, γράφω χαζομάρες - δικαιολογούνται οι 3 followers (να μην παραλείψω να τους αφιερώσω ένα post, όπως κάνει κάθε blogger που σέβεται τον εαυτό του). Το περίεργο (δημιουργία suspense); Νιώθω ήδη πολύ καλύτερα.

Opposite of allegorical

Mε πόση απληστία πλησιάζει αυτό το κύμα, σαν να κυνηγάει κάτι! Πώς σέρνεται με τόσο ανησυχητική βιασύνη ως τις πιο μύχιες εσοχές αυτού του λαβυρινθώδους βράχου! Μοιάζει σαν να΄ναι κάτι κρυμμένο εκεί, που έχει πολύ μεγάλη αξία. Και τώρα να το που' ρχεται πίσω, λίγο πιο αργά μα κάτασπρο ακόμα απ' την έξαψη΄ είναι μήπως απογοητευμένο; Βρήκε αυτό που γύρευε; Προσποιείται ότι είναι απογοητευμένο; Μα να που πλησιάζει ένα άλλο κύμα, ακόμη πιο άπληστο, ακόμη πιο άγριο από το πρώτο, κι η ψυχή του μοιάζει κι αυτή να'ναι γεμάτη από μυστικά και από τη λαχτάρα να ξεθάψει θησαυρούς. Έτσι ζουν τα κύματα -έτσι ζούμε κι εμείς που θέλουμε- περισσότερα δεν θα πω.

Friedrich Nietzsche

The sun smells too loud

Θέλω να φωνάξω! Θέλω να αλλάξω τα δεδομένα της 24ης Νοεμβρίου του 2009. Δεν είναι από τα καλύτερα, είναι μάλλον από τα χειρότερα.
Δεν πήγα σχολείο σήμερα. Διάβασα Oscar Wilde και ένα παλιό τεύχος του 'Λέξη', αφιερωμένο στον Οδυσσέα Ελύτη. Matinee culturelle. Να έχουμε να λέμε. Γεια.

Take me with you

Saturday dreamers

Residents (:

Why Cinema Now?

Goran Paskaljevic

If i don't fall apart, will my memory stay clear?

θλιβερή η καταμέτρηση των νυκτών
αναμέτρηση και
είμαι η χαμένη
εξινταοκτώ
ποτέ κανείς δεν γλιτώνει νικητής
είναι όλες νύχτες
που θα ακούσεις τις απεγνωσμένες εκκλήσεις
και τα παρακάλια στη Λήθη
να λυπηθεί ό,τι απομένει και
να ξεχάσει να επέλθει
-θα ακούσεις κι άλλα πολλά, λυγμούς με πνιχτά ‘μη με ξεχνάς’.

οι φωτογραφίες περιθάλπουν τη Μνήμη,
βιαστικά προλάβαμε την απαθανάτιση των στιγμών
οι ιστορίες τυχερές πέρασαν στην αιωνιότητα των γραπτών,
ξέφυγαν
οι μουσικές μας έγιναν νότες
τα γέλια – μισά και χώρια δεν ακούγονται όπως τότε
(αλλάζω, αλλάζεις τις λέξεις μου)
Ξέρω τώρα
μόνο όταν σ’αγκαλιάσουν έχεις σώμα
την εξηκοστή ένατη νύχτα
οι αναμνήσεις θα χορέψουν ξανά
τα συναισθήματα συναθάνατα θα επιστρέψουν
μέχρι το επόμενο αμείλικτο ξημέρωμα.

ως πότε αντέχει κανείς να πολεμά τη Λήθη;
‘λειτουργεί ως ενστικτώδης αμυντικός μηχανισμός’
είναι η Λήθη προδοσία;
Μου απάντησες,
όχι εάν υποφέρεις.