τελευταίες αναφορές κι αναμνήσεις

Ο Lee Hazlewood κι η σελήνη. 

Ο Μαύρος Ορφέας κι η Ευριδίκη του, η ταινία του Marcel Camus, κομφετί ολόγυρα.

Aυτή η γειτονιά του Παρισιού, όλες μου οι ανέλπιστες παρέες. Τα κοκκινωπά της φώτα, το βράδυ, που σμίγουν με τον ουρανό, και τα πρωινά στεκόμαστε στο περβάζι προτομή μιας περασμένης φιγούρας. Πώς να ξεχάσει ποτέ κανείς τις πόλεις που του κράτησαν συντροφιά;

Τραγούδα, Lee, αγόρι μου, στις δικές σου εξωτικές ερήμους,

σαν τον φίλο μου τον Μάθιου που χθες μου περιέγραφε πώς διέσχισε πέντε πολιτείες σε δεκατέσσερις ώρες με μία στάση για ανάπαυση σε ένα ερημωμένο diner. Αυτό θα πει μυθολογία ενός τοπίου. Τραγούδα, Lee, αγόρι μου, φέρε μας ό,τι απέμεινε από μια εποχή στην κόλαση, un sejour aux etats-unis. Να ζήσουμε ψηλά βουνά, να ευτυχήσουμε. Τραγούδα, Lee, μην μας πάρει και μας σηκώσει.

The hurt I hurt is nothing like the hurts I've hurt before

The things I feel do not feel like things I've felt before

And the loneliness and the emptiness and the hopelessless are fine

Because some times my cloudy brain remembers for one moment you were mine

HOLY SOUL κι ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

Μεσάνυχτα, κάθομαι αγκαλιά με την Αινειάδα του Βιργιλίου και χαζεύω την κουζίνα και τα σκόρπια κουζινικά. Οι τσίγκοι στον έναν πάγκο και τα πορτοκάλια μου, μέσα σε μια μαύρη σακούλα, στον απέναντι. Δίπλα στο χαρτί κουζίνας που τελειώνει. Οι αποπάνω παίζουν με τους σωλήνες, δεν εξηγείται διαφορετικά ο ρυθμικός χτύπος πάνω σε μεταλλικά σχήματα που δεν λέει να κωπάσει.

Λίγο ακόμα και τελειώνω τη Χάνα και τις αδερφές της. Δεκαπέντε λεπτά μου'μειναν. Γέλασα πολύ με κάποιες εξόχως αλλενικές ατάκες, αλλά με το χέρι να καλύπτει τα χάχανα και δηλαδή δεν το πολυαπόλαυσα. Έτσι κάνω κι όταν βλέπω τους Αρβύλα κι είναι οι τσούπρες δίπλα. Τώρα, το 'τσούπρες' το λέω με όλη την καλή διάθεση, μου'χει μείνει από τον παππού, αλλά σίγουρα καταλαβαίνω πως έχει ένα ηχόχρωμα (...) αρνητικό. Δεν ανήκει στις πρώτες προθέσεις μου, αλλά δεν παίρνω κι όρκο.

H Μπλερ μου θύμισε μόλις, βλέποντας με κάπως κουρασμένη, ας το πούμε έτσι, μου θύμισε μόλις λοιπόν πως απομένουν δεκαεπτά μέρες μέχρι το Spring Break. Χαμογέλασα: αχ καλέ τι ωραία, είναι κοντά! Μόλις μου'φτιαξες τη μέρα, αγαπημένη. Στα εγγλέζικα όλα αυτά, αδόκητα. Αντίθετα από τα δοκούντα. Ασκήσεις στην ελληνική, μην τυχόν και την χάσω, και μείνω με καμιά. Τραγικό δεν θα'ταν;

Σάμπως κι αν έμενα στην Ελλάδα θα μου απόμενε και καμιά; Ίσως. Δεν ξέρω. Σκορπιοχώρι μερικοί συλλογισμοί της ώρας. Της ώρας, και τα ορεκτικά. Μα το θεό, όποτε τα χαζά παιχνίδια που κάνω ντεμέκ με τις λέξεις, έτσι, τάξης νηπιακής, όποτε λοιπόν θυμίζουν τη Δημουλά, μου την σπάω αφάνταστα.

Η ιδέα του ιδιώματος τώρα και του ιδιωματισμού έχει τρομερό ενδιαφέρον, ειδικά αν πιάσει κανείς κι ασχοληθεί σε πρώτο επίπεδο (μιλάμε για πολλά επίπεδα σ'αυτό το μπλογκ, όλα τ'άλλα είναι του περιθωρίου), σε πρώτο επίπεδο λέγω με τη ρίζα της λέξης.

1565–75; < Latin idiōma < Greek idíōma peculiarity, specific property equivalent to idiō- (variant stem of idioûsthai to make one'sown, appropriate, verbal derivative of idiós; see idio-) + -ma noun suffix of result.

Έκσταση με πιάνει μ'αυτά. Φεφέ, ξέρω, και σένα. Κυρίως εσένα. Όλα τ'αλλα είναι του περιθωρίου, δηλαδής, ετσι, να το πούμε κι αυτό.