Δύναμη

You see, a writer tries very hard to see his childhood material as it exists. The nature of that childhood experience is very hard to understand—it has a beginning, a distant background, very dark, and then it has an end when a writer becomes a man. The reason why this early material is so important is that he needs to understand it to make it complete. It is contained, complete. After that there is trouble. You have to depend on your intelligence, on your inner strength. Yes, the later work rises out of this inner strength.

V.S. Naipaul, συνέντευξη στο Paris Review, 1994

Χίλιες και μία

Αχ φλόγες που θα μας τυλίξουν. 

Τις βλέπω, τις βλέπω ήδη. 

Κακός Δον Ζουάν - παραβίασε το μέτρο χίλιες φορές. Κι αν δεν άνοιγε η γη να τον καταπιεί, μ'αυτή την κατάφωρη σκηνική ειρωνία, αχ αν δεν άνοιγε, μα τω θεώ, θα το παραβίαζε χίλιες και μία.

Roz

Γιατί ξεχνώ να γράφω, γιατί το αμελώ; Τώρα που παραδίδω τις τελευταίες μου εργασίες, δεν κοιμάμαι τα βράδια. Κυρίως εκεί που ξεκινά να ξημερώνει, γύρω στις έξι, πρώτο φως, στριφογυρνώ έτοιμη να με συνθλίψει η αγωνία, το δωμάτιο ασφυκτιά. Ανησυχώ πως δεν θα'ναι καλές, πως ό,τι έχω γράψει θα'ναι ρηχό, πως οι αφαιρετικοί τρόποι που θέλω να'χω δεν θα μεταφράζονται διόλου καλά στα Αγγλικά, θα'ναι σαν μουλιασμένες αοριστολογίες. Κι από την άλλη, δεν είναι πως βάζω όλη μου την ψυχή στην δουλειά - σαν να φοβάμαι πως αν βάλω πιο πολύ από αυτό που κάπως αόριστα λέω κι επαναλαμβάνω ψυχή, θα εξανεμιστώ. Κι έτσι δεν αφήνω κανένα σημάδι, πουθενά. Παρά μόνο σε μερικούς φίλους - ίσως. 

Αχ δύσκολη Άνοιξη κάθε Άνοιξη κάθε τι που πάει να χαράξει.

Μόμπι Ντικ

Η Κωνσταντίνα, η ιστιοπλόος κι αδερφή μου, τακτοποιούσε σήμερα από τις έξι τα χαράματα τα πράματά της εν όψει του ταξιδιού μας στην Ξάνθη. Ξενυχτισμένη δεν άντεξα και τις φώναξα μισοανοίγοντας την πόρτα.

Ντίνα, δώσε μου μια ακόμη ώρα ύπνου. Μην βαράς τα ντουλάπια σου λες και σαλπάρει όπου να'ναι το πλοίο. Μου απάντησε.

Κυνηγούσα μια μύγα. Η απάντηση του Ισμαήλ, σκέφτηκα, και κοιμήθηκα ξανά γελώντας.