Lo-fi

Πρωί, διαβάζω γαλλικά.

Winter Vacation

Σκηνοθέτης ο Li Hongqi. Λογοκρίθηκε στην Κίνα. Ο παραγωγός της ταινίας όμως ευχαρίστησε την κυβέρνηση της χώρας του για τη 'βοήθεια' που προσέφερε.

Oceanliner

John

JOHN and I are in our Dakota kitchen in the middle of the night. Three cats — Sasha, Micha and Charo — are looking up at John, who is making tea for us two. Διαβάζω το επετειακό άρθρο στους new york times, προφανώς γραμμένο από τη Yoko. Σκέφτομαι πόσο δύσκολο, σχεδόν απάνθρωπο, είναι να ζει κανείς με τις αναμνήσεις. Και μάλιστα όταν του ζητούν συνεχώς να ανακαλέσει κι άλλες. Κι άλλες. We just have to carry on.

Take me anywhere

To die by your side is such a heavenly way to die. Αχ, τέλειο.

Rev

You say you want a revolution. Well, you know, we all want to change the world.

Please, Mr. Postman

Έχω εικοσιπέντε αναγνώστες!

The downfall

Πρόσθεσα ένα ακόμα ενδιαφέρον μου στο fb. Τους λέω πως μ'αρέσει η ζωγραφική και η λογοτεχνία. Έκανα μόλις μερικά like σε φωτογραφίες της πορείας. Στάτους τρελό: θέλω να φύγω. Γαμάτα. Τα είπα όλα. Μου τη δίνει (demode φράση) όταν με πιάνουν κρίσεις ταυτότητας στο ναό και μπερδεύω εμένα και τους ΦΙΛΟΥΣ peri tinos prokeimai. Συνομιλώ για λίγο με τους ρέμπελους της παρέας καθώς μασουλώ το τοστ μου. Το ζήτησα χωρίς γαλοπούλα, απόψε ποναέι το στομαχάκι μου. Civil War μόλις στο ράδιο, έτσι. Ανοίγω tv. Φίλε, χαμός με τους τρομοκράτες. Και δες τους, μια χαρά προσωπάκια έχουν. Αναρωτιέμαι, δουλειά άλλη δεν έχουν; Πι χι, fb account δεν τους βρίσκεται; Ή μήπως να τους κάνω μια αναζήτηση στο search; Καλή ιδέα. Α, κι ένα άρθρο του Economist για μας. Πωω πώς μας παρουσιάζουν έτσι. Νόμιζα πως είχαμε ήδη πτωχεύσει. Όπα, κάποιος έγραψε κάτι του Σαρτρ. Like. Like και στους Kings of Leon (μα τι sexy ήχος πω πω πω). Φίλε, βρήκαν κι άλλη γιάφκα. Τασάκια και άδειο ψυγείο. 'Φαίνονταν φιλήσυχοι'.

Όσοι υπάρχουν γύρω στέλνουν αιτήσεις, αγωνίζονται για τις Πανελλήνιες, κλαίνε για την οικονομία ή δεν κοιμούνται το βράδυ. Μερικοί νιαουρίζουν γιατί δεν είναι χαρούμενοι με τον εαυτό τους, άλλοι απλά γκρινιάζουν. Σα να ενοχλούμαι σιγά σιγά. Γαμώτο, είναι αυτό που σου λέω, Σ. Παλιά είχα χρόνο να κάτσω και να ακούσω. Καθόμουν ώρες. Ξενυχτούσα με μερικούς. Τώρα όμως όχι. Πληκτρολογώ μόνο μια φατσούλα να χαμογελάει. 1.2 δευτερόλεπτα με παίρνει. Γαμώτο, γιατί έτσι;

Κορεσμός λέγεται. Τσσς, ή τουλάχιστον έτσι το λέω εγώ. Εγώ. Το τίποτα ανάμεσα στα κάτι.

As long as we are flying, this world has got no end

Δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί θέλω να ξεκινώ πάντα γράφοντας πως αυτές είναι περίεργες μέρες. Καμιά φορά, με αφορμή κι άλλα μπλογκς, σκέφτομαι πως η εστίαση του δικού μου παραείναι εγωκεντρική. Χθες επέτειος, αύριο επέτειος και δεν είμαι σίγουρη πως μπορώ να τα διαχειριστώ όλα αυτά. Το μόνο που ξέρω να κάνω είναι να αναπαράγω αποφθεύγματα που πιθανώς να έχουν ανακουφιστική δράση. Η μαμά είπε πριν λίγο καιρό πως αλίμονο σ'αυτούς που φεύγουν. Αντέδρασα αμέσως λέγοντας πως αλίμονο σ'αυτούς που μένουν (σκεπτόμενη τον πόνο, τη μνήμη και τα γνωστά) αλλά το καλοσκέφτηκα και πράγματι. Αλίμονο σ'αυτούς που φεύγουν. Το θέμα είναι πως εμείς μένουμε, και πρέπει να κοιτάξουμε να σωθούμε και να συνεχίζουμε να ταξιδεύουμε όπως θέλουμε(πάλι σαν τη Λίτσα του litsa.com ακούγομαι). Αυτός ο υπαρξισμός μου φταίει. Γι'αυτό τώρα διαβάζω τον Κλόουν, μήπως και ξεκολλήσω. Όχι βέβαια πως απαρνιέμαι τον Camus (mon amour). Τέλος πάντων, δεν ξέρω. Βέβαια, χθες βράδυ (προχθές τώρα) μου φάνηκαν όλα υπέροχα απλά. Ίσως επειδή βρισκόμουν ψηλά. Πραγματικά ψηλά.

Sky and Sand

in the nighttime
when the world is at it's rest
you will find me
in the place I know the best
dancin', shoutin'
flyin' to the moon
(you) don't have to worry
'cause I'll be come back soon

and we build up castles
in the sky and in the sand
design our own world
ain't nobody understand
I found myself alive
in the palm of your hand
as long as we are flyin'
All this world ain't got no end

in the daytime
you wil find me by your side
tryin' to do my best
and tryin' to make things right
when it all turns wrong
there's no fault but mine
but it won't hit hard
'cause you let me shine