God help the girl

Ο ουρανός της πόλης δεν γνωρίζει αστέρια. Είναι μάλλον η μαγεία που χάνεται κάπου ανάμεσα στα φλύαρα φώτα και στα πολυάσχολα βλέμματα επί της μικρής γήινης πραγματικότητας. Λησμονείται η έξοχη εξοχή των ονείρων και ο έναστρος ουρανός του έρωτα (μου το έκαψαν το μυαλουδάκι, αχ...) Και συνεχίζω: Οι electro ήχοι του αστικού τοπίου έρχονται και αντικαθιστούν τη γνησιότητα των ροκ συγχορδιών, για να ξεχάσω ανήσυχα. Ανώδυνα, παρακαλώ. Πάντα προς αποφυγήν του πόνου, αποστειρωμένα, μετριοπαθώς και ευχαριστημένα. Κλείσε τα μάτια όμως, και ζωγράφισε. Υποσχέσεις στα ξένα πως θα κοιτώ τους αστερισμούς. Κι άσε με λιγάκι στη μελαγχολία των αναμνήσεων, κι ας γράφω κοινά.

Oxford - Thessaloniki

Vacations into the limbo of the Middle West
and anonymous places, the epitome of what we call civilization
with human reactions real & new speeches surreal
'it was a pleasure', 'my pleasure' and the enjoyment of kindness
crave the types, tha archetypes & the stereotypes
the familiar never fades, it's the unbearable habits
some recognise as manners
and the instant weeps, escorted by sonorous words
and sad promises wave goodbye
time to see my sea again
and arrive in the place where departures are numerous
and stay, consuming memories & recalling histories
lands of dreams give way to skys of freedom
where people are always beginning and beginning their lives

inspired and quotes taken from the poem If You Get There Before I Do by Dick Allen

The soundtrack

επιμέλεια video: teacherdude

The book of other people

Η χαρισματική κατά πολλούς βρετανίδα Zadie Smith επιμελήθηκε μία συλλογή που στοχεύει στην ανάδειξη δύο κυρίως στοιχείων: την ποικιλομορφία του ανθρώπινου είδους και των συναισθημάτων τα οποία αυτό εμφανίζει καθώς επίσης, και τους πολλούς τρόπους σύνταξης λογοτεχνικού και περιγραφικού κειμένου.

Όλες οι σύντομες ιστορίες του βιβλίου σκιαγραφούν προφίλ διαφορετικών ανθρώπων, οι οποίοι ζούνε, δρουν και πεθαίνουν αυτόνομα, ανεξάρτητα, μοναδικά, μονάχα στις λίγες σελίδες της δικής τους ιστορίας. Ο αναγνώστης γνωρίζει την ελεύθερη, συνεχώς σε αναζήτηση true καταστάσεων, Soleil, τον δυστυχισμένο ηθοποιό Roy Spivey, τον εικονογραφημένο κριτικό κινηματογράφου Dustin M. Damiano, την εξαπατημένη Judith Castle και διάφορους άλλους χαρακτήρες με περισσότερο ή λιγότερο ενδιαφέρον. Οι συγγραφείς διαφέρουν επίσης μεταξύ τους. Συναντάται το old fashioned ύφος περιγραφής, οι πετυχημένοι, αλλά και όχι, αυτοσχεδιασμοί, και τα ιδιαίτερα comics.

Μερικοί από τους συγγραφείς που συμμετέχουν σε αυτή τη συλλογή είναι ο Jonathan Safran Foer, ο Dave Eggers και φυσικά - ποιος άλλος; - ο Nick Hornby. Κατά μερικές κριτικές, αλλά και κατά τη δική μου (ταπεινή, σπανίως αξιόπιστη) κρίση, η ιστορία που αξίζει την προσοχή είναι η ιστορία της Lélé (Edwige Danticat). Μέσω διαλόγων και περιγραφών, αποκωδικοποιούνται συμπεριφορές και ζωγραφίζονται πορτραίτα καθημερινών χαρακτήρων, που όπως θα έλεγε κάθε ανθρωπιστής, εμφανίζουν ιδιαιτερότητες και συναισθήματα που αναδεικνύουν τον άνθρωπο στον πιο πολύπλοκο οργανισμό της χαοτικής και δύσκολα ερμηνευόμενης ψυχοσύνθεσης.

The eternal sunshine of the spotless (?) mind

1) Τιτλοφορείται ένα ακόμα "αρθράκι" μου, με το όνομα μιας ταινίας που είναι ικανή να κάψει τον εγκέφαλο του θεατή με τις μεγάλες προσδοκίες. (χαχα) OK, είναι νεοσουρεαλισμός.
2) Αχ, μου φαίνεται περίεργο που γράφω και ίσως, μερικές φορές, διαβάζομαι. Νιώθω πολύ χαρούμενη, πάντως. (η δημοκρατία και η ανοχή του internet και των blogs - γράφει ο κάθε επίδοξος συγγραφέας/πληγωμένος έφηβος/μοναχικός 40άρης/περήφανος οικογενειάρχης/θυμωμένος αντικομφορμιστής/net freak (ή genius) et cetera). I LIKE IT!
3) Πολλά είπα πάλι. Εναγωνίως, αύριο πρωί πρωί, θα κοιτάξω εάν το σπουδαίο μου blog έλαβε comments.
Goodnight and good luck.

Attic thoughts

stuckinadumbdaze.blogspot.com :)

One of those who medidate at midnight

Η νύχτα είναι ωραία.
Οι σκέψεις, τα βλέμματα ταξιδέψουν.
Τα συναισθήματα παίζουν παιχνίδια επικίνδυνα.
Η λύτρωση όμως μοιάζει πιο κοντινή από ποτέ.

Monika

22 Ιουνίου 09 - Μονή Λαζαριστών

Not young in my youth
Bloody Sth
Over the Hill
Misery Loves Company
Fraud

Kομμάτια μοναδικά, στίχοι ψυχανάλυση, ανυπομονώ.

The odd evolution of the old

Κρίσεις σκηνοθετικών ιδεών με βρήκαν προ ολίγου, κατά την επίσκεψη στον παππού μου.
Η πρώτη μου ταινία θα ήθελα να ασχολείται με το θέμα του γήρατος, την σταδιακή πτώση, την επερχόμενη φθορά. Την πλήρη πια αντίληψη της θνησιγενούς φύσης του ανθρώπου και την face to face συνάντηση του τέλους. Μου φαίνονται όλα αυτά τόσο τραγικά, μου είναι πολύ δύσκολο να τα διαχειριστώ.
Πώς να απαλύνω τον πόνο του;
Θα ήθελα τόσο πολύ να απομακρύνω τη λύπη από το βλέμμα του. (κοινότυπη φράση, δεν τις αντέχω, αλλά αυτό ακριβώς επιθυμώ...)

Τι να κάνω;

How many more?

Πόσα ακόμα blogs, πόσα ακόμα άρθρα για τη Θεσσαλονίκη; Αποτελεί πράγματι, πηγή έμπνευσης για όλους, ή μονάχα για μερικούς αγεωγράφητους, που δεν έχουν περάσει τα σύνορα της λατρεμένης τους Μακεδονίας (ή έστω, της Ελλαδίτσας), που έχουν συνηθίσει την ασχήμια της πόλης και τα πνευμόνια τους δεν ενοχλούνται από τα μικροσωματίδια, και μαγεύονται εύκολα από τις λιγοστές αλλά ισχυρές ομορφιές που ακόμη βρίσκονται, ευτυχισμένοι, χωρίς να τους ταλαιπωρεί κάποια σύγκριση;

Δεν ξέρω. Ανήκω μάλλον στους ταξιδεμένους λάτρεις της πόλης.

Βρίσκομαι σε θέση να εντοπίζω όσα σαλονικιότικα είναι αυθεντικά και πραγματικά αξίζουν (πάντα υποκειμενικά μιλώντας).
Αξίζει η Παράλλαξη & το SOUL, για παράδειγμα. Η πένα των ανθρώπων τους ομορφαίνει την πόλη, με αρθράκια διαμάντια. Η αισθητική των σελίδων καλύπτει αγαπημένες εκφράσεις κακογουστιάς και kitsch της πόλης που συναντώνται σε ένα μικρό περίπατο και τονίζουν την ξεχασμένη κοσμοπολίτικη αύρα.

Άγνωστος ο λόγος που τα γράφω όλα αυτά. Είμαι δεκαέξι και απλώς με ενοχλούν.