Νομίζω πως ονειρεύτηκα τον Τσίρκα.

Ελευθεροτυπία

Κάπως έτσι, κατά αυτόν τον τρόπο, τοιουτοτρόπως φτάσαμε στον Δεκέμβρη. Οι ανησυχίες παραμένουν οι ίδιες, απαράλλαχτες, όχι, βέβαια, απαράμιλλες. Η γλώσσα, προλογίζοντας σ'αυτό το σημείο, oμολογουμένως χωλαίνει. Την σπουδάζω τα βράδια, μετά τα μαθήματα, διαβάζοντας μερικές διαδικτυακές σελίδες της Καθημερινής και ανελλιπώς τα κυριακάτικα άρθρα του Μαρωνίτη στο Βήμα. Πού και πού ανοίγω τη συλλογή του Σεφέρη, σκύβοντας για λίγα λεπτά πάνω από ένα ποίημα, μέχρι να μου αποσπάσει την προσοχή το facebook, όπου και θα μεταφέρω, με χάρη και ξετσίπωτα, τα λόγια του ποιητή.  Περικόπτοντάς τα. Αν έχω χρόνο και δεν νυστάζω, ενδέχεται να διαβάσω και καμία μελέτη για τον ποιητή (πάντα αναφέρομαι στον εξής ένα, δεν ξέρω και κανέναν άλλον. Όχι, βέβαια, πως ξέρω κι αυτόν). 

Τούτα, βέβαια, δεν αρκούν. Εδώ στη χοάνη της Νέας Υόρκης, μιλάμε Αγγλικά, θαυμάσια γλώσσα, αντιλυρική, αντι-αντιδραστική (λόγω των καλουπιών της), αντικειμενική με τη νεότερη έννοια, διότι στα Αρχαία, έχω την εντύπωση, θα σήμαινε 'αντιτειθέμενη'. Δύσκολο πράμα η Νεοελληνική - μα το θεό. Πολύ βαριά γλώσσα. Γενικότερα, δύσκολο ο Νεοελληνισμός. Δεν τους κατηγορώ μερικούς που λωλαίνονται. Ειδικά τώρα που το ψυχορράγημα λαμβάνει χώρα μπρος στα μάτια μας, πώς να μην χάσεις τα λογικά σου. 

Τέλος πάντων. 

American fall

Wildly polysemic, ο Πικάσο κι ο Ματίς, κι ο Μαλαρμέ. Η περιπέτεια των ιδεών, η δύναμη της σκέψης. Σημειώσεις στα σπιράλ τετράδια, utopian 'nowhere' and 'no time', modernist irony, primeval wonder and Dionysian ecstasy. Σπουδές που στη δική μου χώρα δεν βρήκα, και που τώρα πλαισιώνονται από τη φύση που κάποτε, πριν δυο χρόνια, φανταζόμουν μακρινή, σκληρή και ξένη. Και που τώρα προσφέρεται ως η μόνη. Το μόνο εύφορο έδαφος,  που θα αγαπήσω κι ίσως έπειτα από χρόνια να μην θελήσω να αφήσω. Χρειάστηκε μια Αμερική κι αρκετά δολλάρια για να μάθω τι θα πει επανάσταση. Αυτό είναι το κρίμα της Ελλάδας: άξιον εστί το φως της Μεσογείου, του οποίου φανήκαμε απ'άκρη σ'άκρη ανάξιοι.

Το Φθινόπωρο είναι όμορφο εδώ. 

Aftermath I

Φωτορεπορτάζ. Σχεδόν σαν αστείο για μας, ευκαιρία για κοινωνικοποίηση και μαζώξεις σε διαμερίσματα, με πρόσχημα τις πρίζες που άλλοτε δουλεύουν κι άλλοτε όχι. Η Νέα Υόρκη σκύβει το κεφάλι και βυθίζεται στο σκοτάδι - καμία ισχύς. 

Καμία ισχύς. Δυνάμεις που μας υπερβαίνουν. Κοινοτυπίες και τίποτε άλλο, ένας άθεος που πιστεύει. 

Οh Sandy

'Όταν πέθανε, λύγισα μόνο τη στιγμή, δυο μέρες μετά την κηδεία, που κατάλαβα ότι δεν θα την ξαναδώ ποτέ. Τα παιδιά βλέπαν τηλεόραση, έγειρα στον τοίχο κι έπεσα'.

Give not that which is holy unto the dogs, neither cast ye your pearls before swine...

Δεν θα πω κάτι σπουδαίο, αλλά μερικοί δίσκοι μα το θεό σου σώζουν τη ζωή.

Preface

Και τι δόλιος ο τρόπος με τον οποίο τελειώνω τις προτάσεις μου - σαν να κατορθώνω αφορισμούς να πούμε. 'Μαλακία μαλακία μαλακίτσα, ο χρόνος περνά και πεθαίνει'. 

Ashes

Μεγάλη αδυναμία συγκέντρωσης. Βρίσκομαι στη βιβλιοθήκη, καθισμένη μπρος στα τετράδια, επί δυο ώρες τώρα, και δεν έχω καταφέρει τίποτα. Όλα με ενοχλούν. Κυρίως ο φωτισμός. Δυνατό κίτρινο φως, ενώ έξω ακόμη φέγγει φυσικά. Δεν με συγκινεί τίποτα, και σκέφτομαι μήπως όλες τις φορές που αναφωνώ μ'ενθουσιασμό, μήπως όλες αυτές οι φορές δεν είναι παρά φτιαχτές. 

Απόψε είμαι υπερευαίσθητη: στους ανθρώπους γύρω, στους ανθρώπους μέσα, στα πρόσωπα, στις γωνίες τους, στις γωνίες του χώρου, στα λογοτεχνικά κινήματα, σ'όλα τα κινήματα που υπήρξαν πριν από μένα, σ'ότι έχει γραφτεί μέχρι σήμερα. Στη σύνταξη που μου επιβλήθηκε, στη γραμματική που μου επιβλήθηκε, στην ορθογραφία που μου επιβλήθηκε. Ποιος τόλμησε κι ύμνησε την ανορθογραφία; 

Αποσύρομαι στον εαυτό. Ά-τομο για πάντα. Δυστυχώς έχω εξαντλήσει κάθε μου φόρμα, κάθε μου δυνατότητα δημιουργίας. Έφτασα μέχρι να χρησιμοποιώ ανάποδα το ερμηνευτικό λεξικό, λογιών λογιών τέλματα. Η μοντέρνα τέχνη κι η αναφορικότητα της. Εγκέφαλος που'χει χαραχθεί ανελέητα, περιορισμός κι έπειτα ευνουχισμός. Οι προσδοκίες των έξω του εαυτού, ποιος τις χέζει. Tέτοια πράματα, κρίμα να μην μπορώ να γράψω.

Αρνούμαι όλες τις προτάσεις που μου κάνουν, στέλνω μηνύματα να ακυρώσω, τους γκρινιάζω πως έχω πολύ διάβασμα. 'Όπως κι εσείς, άλλωστε', συμπληρώνω αμέσως. Όπως κι εσείς έτσι κι εγώ. Δεν διαφέρω πουθενά. Κάτι σκατά φυστικοβούτηρα έφαγα σήμερα, στενοχώρια το κακό φαγητό ρε γαμώτο. Στενοχώρια να λαχταράς δυσβάσταχτα.

Οι προσδοκίες των άλλων - η συνοχή των εικόνων που'χουν για μας, που΄χουμε για μας. Σάπια φρούτα. Ήθελα να μπω στη βιβλιοθήκη και να'ρχισω τα ντανταιστικά βήματά μας να πούμε, Φαίδρα, και να τους δείξω αυτούς. Φυσικά, το ξέρω, γω φταίω που δεν το έκανα. Κάπου, στη προσπάθεια τέλειας και ζουμερής δημιουργίας, κάπου εξαντλούμαστε, και πεθαίνουμε. Δεν είναι κακό. Ίσως πράγματι, σε κάποιο παγωμένο νησάκι της Σκανδιναβίας η λύση. Μόνοι. Μόνοι μαζί, δεν θα σ'ενοχλήσω. Η λύση του δράματος - να λυθεί, να μην ξαναυπάρξει ποτέ.

Ανυπομονώ να αρχίσουμε το ραδιόφωνο, κάθε Κυριακή, μια ώρα όλος ο κόσμος μέσα στο στούντιο. Αυτό το δωμάτιο της εξαίσιας ακουστικής μοναξιάς. 

Με κοιτά από απέναντι η φίλη, ας πούμε. Τι θέλει τώρα; Τι να της πω κι αυτηνής;

C'est ainsi qu'il faudrait aimer, fidèle et fugitif. J'épouse la mer.