Μεθεόρτια

Απομένω με μια ζακέτα, και κάτι κόκκινες μπογιές βαθιά στα νύχια. Αποκαμωμένο σώμα, από τη γύρα και τη ζάλη της προσδοκίας.

Επεισόδια

Λίνα, Σάτσι, Σιέρα κι η αφεντιά μου μαγειρέψαμε απόψε. Κάτι με πατάτες. Η μόνη μου συμβολή ήταν η κουζίνα κι η χάρη. Και τ'αυγά. Λίνα, από το Σουδάν, γεννημένη στη Νορβηγία, μεγαλωμένη στην Αίγυπτο και τη Μαλαισία. Σάτσι, από τη Μπενγκάλι έχω την εντύπωση. Σιέρα από τον Αμερικάνικο βαθύ νότο, Τζόρτζια. Τόσες συντεταγμένες μαζεμένες σε κάποια τετραγωνικά, ν'ανταλλάζουν τηγάνια.

Hold Time

Πώς χόρεψα απόψε.

Σαν καβαλιέρος.

Σαν να έπρεπε.

Σαν να μην έχω ξαναχορέψει ποτέ στη ζωή μου.

Σαν να κάνω κάτι απόλυτα της φύσης μου, όπως να μαγειρεύω φερ'ειπείν.

Όπως στις καυτές πλάκες της Σιθωνίας.

Όπως όταν σου λεν, αυτό είναι το τελευταίο μας.

Σαν να μην υπήρχαν όρια, και οι τοίχοι να'ταν το τύρι που πρόσφεραν σε κύβους.

Σαν να μπλέκω τα γένη, μόνο και μόνο επειδή τα μπλέκουν και οι υπόλοιποι.

Βέβαια -

Σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα από τότε στη Θεσσαλονίκη.

Ή από τότε στην Αλεξανδρούπολη.

Ή από κείνο το ματς του Πανιωνίου. Στην αρχή θυμάμαι, είχε τραγουδήσει η Παπαρίζου το αναπάντητες κλήσεις παντού.

Σαν να διψούσα. Από πιοτό (που λέει και η γιαγιά μου), κόκα κόλα λάιτ.

Σίδερο και κρασάκι ΙΙι

Τέλος πάντων. Η αληθοφάνεια θα πρέπει να ενδιαφέρει μόνο ως προς τα τεχνικά, δομικά στοιχεία. Κατά τ'άλλα, τίποτα. Καμία τέτοια ερώτηση.

Πήγα απόψε σε μία έκθεση φωτογραφίας, εδώ στο σχολείο. Εκθέματα τα αποθέματα των τελειοφοίτων. Ό,τι φωτογράφισαν και τους έμεινε. Λίγα στιγμιότυπα από το Yonkers, από upstate (NY), από τη Philadelpia και τα λοιπά. Και τα λοιπά.

Ώρες νιώθω πως δεν... δεν... δεν.

Τι καλή που είμαι με τις λέξεις.

Κάπου στον κόσμο ΙΙΙ