Xρονικά της Θεσσαλονίκης

Από αυτούς που ονειρεύονται να γίνουν συγγραφείς, πόσοι και πόσοι να έχουν γυρίσει σπίτι τους τη νύχτα ανακουφισμένοι μόνο με τη σκέψη πως, ό,τι κι αν γίνει, ό,τι και να τους συμβεί, αυτό δύναται να εκβάσει σε γραπτό κείμενο; Πόσοι να έχουν κατηφορίσει τους δρόμους της Θεσσαλονίκης, απογοητεύμενοι, κουρασμένοι, μα παρηγορημένοι στην ιδέα ότι θα γράψουν;

Έτσι κι απόψε, που μες στη θολούρα μιας νύχτας παλιών φίλων, μαραζωμένη η περιοχή της Ροτόντα, πόσο φθαρμένες μου φάνηκαν οι πολιτικές φιλοδοξίες, και κούφιες, και κυρίως κούφια από περιεχόμενο η κουβέντα στην παρέα, ονειρεύτηκα μια σειρά από δοκίμια που θα μου εξηγούν τον κόσμο κι εμένα σ'αυτόν.

Όχι όμως πως το γράψιμο θα σε προστατεύσει. Το αντίθετο. Το γράψιμο θέλει χαλκέντερους χαρακτήρες. Διότι το όνειρο της γραφής από την πραγματοποίηση ακόμη και μίας μόνο φράσης απέχει χιλιόμετρα - και σ'αυτήν την απόσταση γαλουχείται ανελέητα κι ακατάπαυστα ο άνθρωπος που ελπίζει στην παρηγοριά της γραφής. Αυτό είναι το κόστος της μεγάλης παρηγοριάς της.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Αν κάτι δεν έχει αλλάξει στην προσωπική μου σκηνοθεσία της Θεσσαλονίκης, είναι η διάψευση κάποια βράδια, σε παρέες που μιλάνε χωρίς να λένε τίποτα.

Confiserie

1η Ιουλίου 2017, Λονδίνο

Royal College of Art, Battersea 

Στον δεύτερο όροφο του εργαστηρίου ζωγραφικής. 

Στέκομαι στην κουπαστή ενός χώρου που είναι σαν εξώστης. 

Ένας εντυπωσιακός '3D Painting' πίνακας ακριβώς από κάτω. Μου θυμίζει μια αίθουσα στην Tate αφιερωμένη στην επιρροή των πρώτων χρόνων του ίντερνετ στην κλασική ζωγραφική. 

Με την Πριγιάνκα είδαμε την έκθεση κεραμικής και κοσμημάτων, γλυπτικής, ζωγραφικής, moving image. Βιαστικά πέρασα από την έκθεση των συμφοιτητών μου (Critical Writing in Art). Λέξεις και θέματα που επανέρχονται: απόβλητα, παρακμή-σήψη, αρχείο, εικόνα. Ο Γκίντο (performance) για τη διπλωματική του σχεδίασε μια μεγάλη φούσκα από πλαστικό κι έβαλε μέσα μια κοπέλα κι αραδιασμένα αντικείμενα: dvd του Χαμένοι στη Μετάφραση, ένα κύπελλο Starbucks, ταξιδιωτικός οδηγός για το Βιετνάμ, υπόστρωμα κι αθλητικά παπούτσια. Η κοπέλα προχωρούσε μέσα στη φούσκα κι έπαιρνε φωτογραφίες από την εμπειρία της με τα πράματα και τις ανέβαζε κατευθείαν στο Instagram. 

Οι επιφάνειες της Πριγιάνκα εντυπωσιακές. Πηλός και σμάλτο που σχημάτισαν ρωγμές, κι ανοίγματα. Ως τίτλο σ'ένα έργο έδωσε κάποιες συντεταγμένες. Δεν μου αποκάλυψε τι σημαίνουν όταν αδιάκριτα κι ασυγκράτητα την ρώτησα. Λέξεις δικές της: γεωγραφία, γεωλογία.

Ένας τύπος με ράστα γλύφει ένα κίτρινο παγωτό και χαζεύει τους πίνακες. 

Ήθελα ένα διάλειμμα - ήθελα να γράψω.

Δυο μέρες εδώ. Αν δεν είχα τη φιλία θα'λεγα πως γυρνώ σαν κάποιος που φοβάται πως από ώρα σε ώρα θα υποτροπιάσει. Κρατώντας την καρδιά μου. Ξέρω πως έκανα καλά κι έφυγα πέρσι. Εδώ ήμουν ένας δυστυχισμένος άνθρωπος... Δεν νομίζω πως είναι η εποχή που μπορεί να κάνει κάποιον άρρωστο, υπάρχει, όμως, μια διασυνδεδεμένη αγριότητα στη σούπερ γρήγορη μητρόπολη που μερικοί, ίσως, δεν αντέχουν. 

Εντυπωσιακός αυτός ο ψηφιακός πίνακας. Αποξένωση με χρώματα ζαχαρωτών.

Για το Παρίσι

Αδειάζει το καφέ. Σκοτείνιασε κιόλας. Σκαλίζω πραματάκια στο τετράδιό μου.

Γράφω από το Battersea. Δεν έχει πολλά φώτα εδώ. Ό,τι δίνει ο ποταμός. Οι άνθρωποι δεν κοιτούν, δεν βλέπουν. 

Τέτοια νοσταλγία που μ'έζωσε πάλι... Αυτές οι επικίνδυνες μέρες. Ένα τοπίο ολόκληρο, η οδός Raymond Losserand. Το Entrepôt που ό,τι ώρα και να το περάσεις, υπάρχει, ζωηρό, συνοικιακό. Κι ο μπάρμαν μέσα, κι αυτός. Parigi, Parigi, το σαξόφωνο του Gato. Parigi parigi parigi parigi parigi parigi. Όταν κατάλαβα πως η γλώσσα μου μ'απέμεινε με λίγα στοιχεία, στο ελάχιστο δομικά, μα αβρά και τρεμάμενα, οι δρόμοι ακόμη υπήρχαν. Ενώ εδώ - 

Ενώ εδώ, ενώ αλλού, τι σημασία έχουν αυτά. Έτσι κι αλλιώς όλα τα επίθετα κοινότυπα δεν ακούγονται πια, αφού τα χρησιμοποιήσαν όλοι οι τουριστικοί οδηγοί κι όλες οι εταιρίες καλλυντικών και ρούχων και τα λοιπά; Το Παρίσι το ένα, το Παρίσι το άλλο, το Λονδίνο έτσι κι αλλιώς, η Θεσσαλονίκη προορισμός, και τα λοιπά. Δεν έχω το κουράγιο ούτε ένα σωστό κατάλογο να συντάξω. 

Στη Νadja του Breton το μάτι δεν πρωταγωνιστεί; Θέλω να πω, η πόλη είναι το βλέμμα. Προτιμώ the gaze παρά το τίποτα. Αυτό που περνά ο κόσμος και κανείς δεν κοιτάζει, κανείς δεν ρωτά, αυτό δεν είναι καλό. 

τελευταίες μέρες

Γράφω σπάνια πια σ'αυτό μου το μικρό το μπλογκ μόνο διότι τίθεται το ζήτημα της βιογράφισης (της γραφής που γυρεύει να βιογραφίσει και του βλέμματος που ψάχνει ν'αυτοβιογραφίσει). Κι αυτή η σποραδική καταγραφή έχει τη χάρη της... 

Κάθε μανταρίνι και σελίδα. Διαβάζω ένα μυθιστόρημα που μου'δωσε ο καθηγητής μου. 

Blue Note και λίστες αλά High Fidelity

Ποιους ανακάλυψα αυτούς τους μήνες. Τα γράφω στα ελληνικά για το χάζι. Kόκοσκα, Ταρσίλα, Μπάντεν Πάουελ, Πετρουτσιάνι, Ρον Κάρτερ, Γιουρσενάρ. Να τους θυμάμαι με κάτι από τη νιότη μου στις συντροφιές à venir που είθε να μου κρατήσουν. 

Έξι Νύχτες στην Ακρόπολη, Γιώργος Σεφέρης

Αγαπητέ Στράτη, 

[...]

Συχνά θυμούμαι το πάθος που σε είχε πιάσει να γυρίσεις. Δεν ήθελες ν'ακούσεις κανέναν. Έλεγες πως δεν υπάρχει άλλη σωτηρία, πως σου λείπει το χώμα. Όμως το χώμα υπάρχει εκεί που μπορούμε να δουλέψουμε, νομίζω. Εδώ είμαι ξένος κι όμως ελπίζω κάτι να κάνω· πώς να γίνει αυτό στην Ελλάδα όπου καταστρέφουν τα πάντα σαν τις ακρίδες; Εσύ, νομίζω, μου το έγραφες...

Ημερομηνία συγγραφής: γύρω στα 1928

Ημερομηνία πρώτης έκδοσης: 1974

Φθαρήκαμε.

I wonder who's gonna be your sweet man when I'm gone

One of these days there'll be no more sorrow when I pass away. Θυμάσαι, μάνα; Το άκουσα να παίζει έξω από ένα παράθυρο στο Σόχο, κει κοντά που ο μπαμπάς βάλθηκε να αναμετρηθεί με τον νεορκιέζο ταξιτζή κι ηττήθηκε. Αν δεν είμασταν σε μια βιασύνη που πάντα διαθέτουμε και ποτέ δεν καθήσαμε να καλοσκεφτούμε, θα στεκόμουν έξω από το παράθυρο ν'ακούω τον Ray μέχρι την επόμενη ζωή μου, ή την ολοκλήρωση της ψευδαίσθησής αυτής. Να τον ακούω μέχρι να αποσυνθεθώ, μέχρι να με καταστρέψει εντελώς. Κι αυτή η καταστροφή λόγω δύο διδαχών: πρώτα, όπως λέω και για τη Winehouse, όσο και να προσπαθώ, όσα βράδια εμπύρετα στο φως μιας λάμπας γραφείου κι αν έχω μετρήσει, παραμένω ΑΜΟΥΣΗ. Δεύτερο έρχεται πως δεν είμαστε όλοι του ταλέντου. Η φτιασιά μας δεν είναι ίδια, όσα κομμουνιστικά κι αν λέτε κύριε Dada Master. Κάποιοι μα το θεό μπορούν. Κάποιοι άλλοι όχι. Καλό πάσχα και καλή ανάσταση. Η Παναγιά μαζί μας.

Η θέση που αρμόζει νταμπανταμπα ντου

Κάπου ανάμεσα, χωμένα, λερωμένα και πουθενά. Η θέση που αρμόζει καθ'οδόν. Με την ευκαιρία του φωτός να ενσαρκώνομαι, κι αμέσως μετά να λιώνω σε μια γρατζουνισμένη γωνιά.

---

Κοίταξε τώρα πώς λειτουργεί του καθενός το μυαλό και η μηχανική των εντυπώσεων. Από το Μαζί Ποτέ μου'χει απομείνει η παραίτηση του ήρωα. Τριγυρνά γυμνός και μεθυσμένος στο κόκκινο διαμέρισμά του, με την αφίσα των Siouxsie and the Banshees κολλημένη με κάποιο φτηνό σελοτέιπ στην πόρτα που βαράει πίσω του. Σαν τη λέξη 'wasted' ανάλογη δεν πρέπει να΄χουμε. Χαμένος, σπαταλημένος. Κι αν όχι σπαταλημένος, τότε τι; Όχι ότι προσπαθώ να πω πως στη λέξη της σπατάλης μέσα εξηγείται το υπαρξιακό κι άλυτο πρόβλημα, αλλά προς το παρόν οι εναλλακτικές μου είναι περιορισμένες. Κι ανιαρές.

---

Το παράθυρο κλεισμένο, σκονισμένο, σκοτεινό.

Κι εκεί που βαυκαλίζομαι και λέω πως ΚΑΝΩ ΤΕΧΝΗ αληθινή δω πέρα και πως ντάξει, κάτι γίνεται, το τομάρι μου αξίζει, μπαίνω στη μαλακία του Facebook και διαβάζω όσα λέει ένας γνωστός από την Ινδία: Ιs jacking off in a public toilet really THAT bad?

Προτού καλά καλά καμωθεί

Μερικά γραμμάτια που ξέμειναν, βρήκα κάτι φίλους στο ταχυδρομείο να με περιμένουν κάτω από την σκεπή που έσταζε μια ανοιξιάτικη μπόρα. Τους μίλησα για την υποψία, για τον στίχο που γεννιόταν, πόσο με ζόριζε. Υποψία ανατολής, που ματώνει τον ουρανό. Δυστυχώς όμως ο βαθιά μπλε ουρανός του ξημερώματος, άπλωσα την σκέψη μου, δεν επιδέχεται χρωματικών προσθέσεων, κι έτσι ο κακοσκαρφισμένος στίχος μου μένει να αιωρείται.

Αν η γιαγιά μου είχε καρούλια

Πόσο μ'αρέσει ν'ακούω τους ανθρώπους ν'ανεβαίνουν με τ'ασανσέρ και να μιλάνε ρουμάνικα.

Αν ακούγαμε την Πλάτωνος...

Αν συμφιλιωνόμασταν με την εικόνα μας του Βασικά Καλησπέρα σας και των Απαράδεκτων...

Αν ξέραμε τι είμασταν προτού μπούμε στη ζώνη...

Αν είμασταν αρχαιοκάπηλοι σωστοί κι όχι γιαλαντζί...

Αν ζητούσαμε κι άλλα με τον ζήλο που ζητούμε τα ελγίνεια...

Εμιγκρέδες της Ρουμανίας, πιθανότητες ευτυχίας, στην περιοχή της αμερικάνικης πρεσβείας.

It's only love

Μια από τις συγκατοίκους αφηγείται τη ζωή της στο τηλέφωνο, σε κάποιο πρόσωπο που νιώθω συγγενικό της. 'Τίποτε σπουδαίο δεν συμβαίνει', η ιδιοσυγκρασία μου η μεσογειακή θα φταίει και σ'αυτό το σημείο αισθάνομαι μία φωτιά. Πέρα από ένα σωρό μαθημάτων και βιβλίων, νέων φίλων, και τα λοιπά υλικά και μη της φοιτητικής ζωής, το νοτισμένο πρωί, όταν όλες ξυπνάμε πιστεύοντας πως όλα είναι πιθανά, παρά τους σοβατισμένους τοίχους που μας περιβάλλουν, δεν αρκεί; Πολλά συμβαίνουν. Κι ας υπάρχουν ώρες που μένω καθηλωμένη στο κρεβάτι μ'ένα κακό στομάχι, νομίζοντας για λίγα τα πολλά.

Είμαι αποφασισμένη

Θα γίνω αρχαιοκάπηλος. Έτσι κι αλλιώς το μουσειακό παρελθόν δεν χρησίμεψε σε τίποτα. Το αντίθετο.

HOLY SOUL κι ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

Μεσάνυχτα, κάθομαι αγκαλιά με την Αινειάδα του Βιργιλίου και χαζεύω την κουζίνα και τα σκόρπια κουζινικά. Οι τσίγκοι στον έναν πάγκο και τα πορτοκάλια μου, μέσα σε μια μαύρη σακούλα, στον απέναντι. Δίπλα στο χαρτί κουζίνας που τελειώνει. Οι αποπάνω παίζουν με τους σωλήνες, δεν εξηγείται διαφορετικά ο ρυθμικός χτύπος πάνω σε μεταλλικά σχήματα που δεν λέει να κωπάσει.

Λίγο ακόμα και τελειώνω τη Χάνα και τις αδερφές της. Δεκαπέντε λεπτά μου'μειναν. Γέλασα πολύ με κάποιες εξόχως αλλενικές ατάκες, αλλά με το χέρι να καλύπτει τα χάχανα και δηλαδή δεν το πολυαπόλαυσα. Έτσι κάνω κι όταν βλέπω τους Αρβύλα κι είναι οι τσούπρες δίπλα. Τώρα, το 'τσούπρες' το λέω με όλη την καλή διάθεση, μου'χει μείνει από τον παππού, αλλά σίγουρα καταλαβαίνω πως έχει ένα ηχόχρωμα (...) αρνητικό. Δεν ανήκει στις πρώτες προθέσεις μου, αλλά δεν παίρνω κι όρκο.

H Μπλερ μου θύμισε μόλις, βλέποντας με κάπως κουρασμένη, ας το πούμε έτσι, μου θύμισε μόλις λοιπόν πως απομένουν δεκαεπτά μέρες μέχρι το Spring Break. Χαμογέλασα: αχ καλέ τι ωραία, είναι κοντά! Μόλις μου'φτιαξες τη μέρα, αγαπημένη. Στα εγγλέζικα όλα αυτά, αδόκητα. Αντίθετα από τα δοκούντα. Ασκήσεις στην ελληνική, μην τυχόν και την χάσω, και μείνω με καμιά. Τραγικό δεν θα'ταν;

Σάμπως κι αν έμενα στην Ελλάδα θα μου απόμενε και καμιά; Ίσως. Δεν ξέρω. Σκορπιοχώρι μερικοί συλλογισμοί της ώρας. Της ώρας, και τα ορεκτικά. Μα το θεό, όποτε τα χαζά παιχνίδια που κάνω ντεμέκ με τις λέξεις, έτσι, τάξης νηπιακής, όποτε λοιπόν θυμίζουν τη Δημουλά, μου την σπάω αφάνταστα.

Η ιδέα του ιδιώματος τώρα και του ιδιωματισμού έχει τρομερό ενδιαφέρον, ειδικά αν πιάσει κανείς κι ασχοληθεί σε πρώτο επίπεδο (μιλάμε για πολλά επίπεδα σ'αυτό το μπλογκ, όλα τ'άλλα είναι του περιθωρίου), σε πρώτο επίπεδο λέγω με τη ρίζα της λέξης.

1565–75; < Latin idiōma < Greek idíōma peculiarity, specific property equivalent to idiō- (variant stem of idioûsthai to make one'sown, appropriate, verbal derivative of idiós; see idio-) + -ma noun suffix of result.

Έκσταση με πιάνει μ'αυτά. Φεφέ, ξέρω, και σένα. Κυρίως εσένα. Όλα τ'αλλα είναι του περιθωρίου, δηλαδής, ετσι, να το πούμε κι αυτό.

Ομάρ

Η κωμωδία μου θυμίζει πόσο πολύ αγαπώ τους ανθρώπους.

Κι οι πίκρες χαλάλι

Θέε μου, καλέ μου θέε μου, γιατί δεν διαβάζω κι αντ'αυτού κάθομαι στο κρεβάτι μου, αγκαλιασμένη με τον Αλμπέρ; Τι σκατά ουσία εμπεριείχε αυτή η μέρα και μ'έχει ακινητοποιήσει; Κοκαλωμένη ακούω τον Μoby που δυο χρόνια πριν λάτρευα και κοιτώ τον χάρτη του Μανχάτταν. Έχω τυλίξει μια ροζ κουβέρτα και δεν λέω να το κουνήσω.

Το καλό νέο για τους φαν του μπλογκ είναι πως ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ. ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΑΓΑΠΗΣΑΤΕ, ΟΥΡΜΠΑΝ ΘΟΤΣ ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΠΛΟΓΚ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ. ΜΑΛΙΣΤΑ, ΜΑΛΙΣΤΑ. ΕΦΕΞΗΣ ΘΑ ΠΟΣΤΑΡΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕ ΤΑ ΠΙΑΤΑ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΩ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΟΔΕΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΔΟΞΟΥΣ. ΚΑΘΕ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΦΙΕΡΩΜΑ 'ΕΞΥΠΝΑ ΨΩΝΙΑ'. ΠΩΣ ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΦΘΗΝΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΙΚΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ, ΤΙ ΝΑ ΚΡΑΤΑΤΕ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΠΕΤΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΑΘΙ ΤΟΥ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ.

ΕΙΜΑΙ ΠΡΩΤΟΕΤΗΣ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ, ΚΙ ΟΠΩΣ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ, ΣΠΟΥΔΑΖΩ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΦΑΓΗΤΑ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ. Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΗ ΧΡΟΝΟΒΟΡΑ ΓΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΓΕΥΜΑΤΑ ΜΕ ΕΣΤΡΕΨΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΘΕ ΠΙΘΑΝΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ. ΕΨΑΞΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, ΡΩΤΗΣΑ ΓΝΩΣΤΟΥΣ, ΑΓΟΡΑΣΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΑΥΤΟΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕΔΕΣ. ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ! ΟΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΩΝ ΑΠΑΙΤΟΥΣΑΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΥΛΙΚΑ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ. ΕΝ ΤΕΛΕΙ, ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΜΟΥ ΜΕΤΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΣΕ ΜΑΙΡΗ-Η ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΗΣ ΚΑΘΙΣΙΑΣ. FOLLOW ME ON TWITTER.

LSD

Κι αν κοιμηθώ με τα χρώματα πάνω μου, θα γεράσω πιο γρήγορα.

And please stop asking what it's got to do with you

Συνάντησα ένα μπλογκ ενός τύπου που'χε ως φωτογραφία το εξώφυλλο του Dark Side of the Moon και σε μια από τις αναρτήσεις του μιλούσε για μια Sylvia. Προς στιγμή νόμισα πως ήσουν εσύ.

Σκέψη

Θέε μου, το ξεβάψιμο. Δεν υπάρχει διαδικασία που να στερεί περισσότερο.

Hill house

Όταν η κατάσταση με τους από πάνω και τα ελεφαντίσια πόδια τους γίνεται ανυπόφορη, φεύγω, πάω στη βιβλιοθήκη.