Ήδη κατάφερα να αγαπήσω το νέο μου κρεβάτι. Βρίσκεται σε γωνία. Είναι δίπλα στο παράθυρο της Kimball Avenue. Έχω αποθέσει προσεχτικά τα πάντα μου. Όσα κουβάλησα μαζί μου, και τους ψιθυρίζω τη νύχτα. Ελέγχω τον πόνο του νόστου με τραγούδια. Today she took a train to the west. Και οι μέρες περνούν και παίρνουν. Δεν τολμώ να ρωτήσω τι θα απομείνει.
Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2011
Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2011
Ma ma miles
Και προχωρούσα, χωρίς να γνωρίζω κανέναν. Κι ούτε κανένας με γνώριζε. Και από απόψε που θα με γνωρίσουν, θα φερθώ άσχημα γιατί θα πάρει καιρό να με γνωρίσουν. Προς το παρόν γελούν, διασκεδαστικός ο ναρκισσισμός μου, λένε. Βρίσκετε;
Τετάρτη 17 Αυγούστου 2011
·
Συγκίνηση· επιτέλους, το τέλος της κακής παύλας. Τι ατυχία, μερικές μέρες πριν φύγω για τα ξένα. Η ζωή είναι άδικη. Δεν έχει σχέση με τη δική μου πολυετή άγνοια της άνω τελείας η τελευταία φράση· αλλά η ζωή είναι άδικη. Έτσι κι αλλιώς.
Δεν βάζω τελεία. Σημειώνω μια άνω τελεία. Δεν καταλήγω· παίρνω μια ανάσα. Ας πούμε.
Ετικέτες
μονόχνοτη
Πέμπτη 4 Αυγούστου 2011
Άθεη
Καθίσαμε σε ένα τραπέζι στο μοναδικό στέκι της γειτονιάς, σου έκανα ερωτήσεις, ήξερες τις απαντήσεις, μου έκανες ερωτήσεις, θυμόμουν το παγκάκι, ύστερα ανεβήκαμε ψηλά, σου διηγήθηκα την ιστορία της Φωτεινής όσο δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο ολόκληρη ήμουν. 'Ολόκληρη'... πες το όπως θέλεις. Αρκεί να'ναι συνώνυμο με αυτό της χαράς. Του 'δεν θέλω και πολλά άλλα, τώρα είμαι αυτάρκης' ή ακόμη και του 'τώρα βέβαια αμφισβητείται η κυριαρχία μου και η ανεξαρτησία μου'.
Ετικέτες
χαρά
Τετάρτη 3 Αυγούστου 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


