Και η σκάφη σκάφη

(Αστερίσκος: βέβαια, ντάξει, είμαι κι αυτή που είμαι, 1.70, ταλαντούχα, με πολλές γνωριμίες, συμπάθειες κι ημιμάθειες, φαν κι οπαδούς, ακόλουθους και θαυμαστές, κι έτσι όλα γίνονται πιο ενδιαφέροντα, δίχως να περιμένω από την υγρασία του πρωινού. Τα σύκα σύκα.)

It's only love

Μια από τις συγκατοίκους αφηγείται τη ζωή της στο τηλέφωνο, σε κάποιο πρόσωπο που νιώθω συγγενικό της. 'Τίποτε σπουδαίο δεν συμβαίνει', η ιδιοσυγκρασία μου η μεσογειακή θα φταίει και σ'αυτό το σημείο αισθάνομαι μία φωτιά. Πέρα από ένα σωρό μαθημάτων και βιβλίων, νέων φίλων, και τα λοιπά υλικά και μη της φοιτητικής ζωής, το νοτισμένο πρωί, όταν όλες ξυπνάμε πιστεύοντας πως όλα είναι πιθανά, παρά τους σοβατισμένους τοίχους που μας περιβάλλουν, δεν αρκεί; Πολλά συμβαίνουν. Κι ας υπάρχουν ώρες που μένω καθηλωμένη στο κρεβάτι μ'ένα κακό στομάχι, νομίζοντας για λίγα τα πολλά.

Είμαι αποφασισμένη

Θα γίνω αρχαιοκάπηλος. Έτσι κι αλλιώς το μουσειακό παρελθόν δεν χρησίμεψε σε τίποτα. Το αντίθετο.

Ακούω κομμάτια της Winehouse και ίσως σκέφτομαι πως τόσες άμοιρες φιγούρες σκύβουν πάνω από ένα χαρτί επί ώρες, βράδια ολόκληρα, παλεύοντας και ιδρώνοντας, πεθαίνοντας τελικά δίχως να'χουν δημιουργήσει κάτι που να φτάνει τη συγκίνηση της φωνής της.

Ο Μαντέλα ευτυχώς πήρε εξιτήριο

Αυτά για απόψε. Κάθε νύχτα και διαφορετική. Οπωσδήποτε ο τόπος ορίζει, δηλαδή μια νύχτα στη Νέα Υόρκη σίγουρα μοιάζει περισσότερο με μια κάποια άλλη νύχτα στη Νέα Υόρκη, απ'ό,τι με μια νύχτα στη Θεσσαλονίκη. Αυτές που διαφέρουν πολύ μεταξύ τους είναι οι νύχτες στην Αθήνα και οι νύχτες στο Γιοχάνεσμπουργκ. Υγρασία πράγματι, χαρακτηριστικό αμφότερων, όμως σαν την Αθήνα δεν έχει κι ας μην έχω πατήσει ποτέ στη Νότια Αφρική.

Ασκησούλες

Λαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλα.

Λολολολολολολολολολολολολολολολολο.

Λιλιλιλιλιλιλιλιλιλιλιλιλιλιλιλιλιλιλιλιλιλι.

Τι κρίμα που ποτέ δεν θα μπορέσω να τραγουδήσω.

Βρίσκουν οι άνθρωποι τρόπους να παραπονιούνται. Να γκρινιάζουν, να κουρνιάζουν.

Λαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλα.

(Όχι πως διάβασα Γερτρούδη Στάιν σήμερα. Όχι πως!)

Κουβέλης και λοιποί της Αριστεράς.

He left no time to regret, kept his dick wet, with his same old safe bet.

Me and my head high, and my tears dry, get on without my guy.

I died a hundred times.

Ντάξει, οι καλύτεροι πάντα θα φεύγουν πρώτοι, πρέπει να το αποδεχτώ. Ίσως γι'αυτό να'ναι καλύτεροι. Να γίνονται πράγματι μέρος του μύθου. Και φυσικά είναι ένας ο μύθος, κοινός, με παραλλαγές (ανεπαίσθητες) για κάθε λαό και κάθε κουλτούρα. Και τα λοιπά και τα λοιπά.

Κι όπως κάθε γεωμετρία χρήζει επιπέδων, έτσι και μεις χρήζουμε γλώσσας κι επαναπροπροπροσδιορισμού σωστού. Όχι δηλαδή πως δεν πατάμε σταθερά ήδη (ίσως φανεί αστείο), αλλά να, κάτι μας λείπει. Να ξεχυθούμε, να ανταλλάξουμε απόψεις για την πολιτική και το σύστημα που περιβάλλει, ντύνει, τρέφει και κα-τα-κρε-ουρ-γεί. Όχι πως λέω κάτι καινούριο, η μορφή ίσως ξενίζει, δεν είμαι δα και ραντικάλ. Η γιαγιά μου η Μαίρη μου'χει κάνει ζημιά με τις γαλλικές της αναφορές. Δεν μπορώ να συννενοηθώ με παλιόφιλους που δεν ξέρουν τη Σιμόν ντε Μποβουάρ και λε μεμουάρ ντουν φιλ ρανζέ. Κάπως έτσι έχουν τα πράματα.

Άλεξ σίτι

Τώρα μεγάλωσα, κι απολαμβάνω να κάνω μπάνιο, στο δώμα, με το παράθυρο ανοιχτό και το κρύο φως του φάρου να περνάει, να μπλέκεται με τους υδρατμούς.

Αλεξανδρούπολη ΙΙ

Μετά μεγάλωσα, κι απολάμβανα να κάνω μπάνιο, στην ταράτσα, με το παράθυρο ανοιχτό και το κρύο φως του φάρου να μπαίνει στο χώρο, να μπλέκεται με τους υδρατμούς.

Αλεξανδρούπολη

Βράδυ Παρασκευής.

Αυθόρμητα, και δίχως σχεδίαση, θέλω να μιλήσω για την υφή της νοσταλγίας.

Έπειτα όμως, σκέφτομαι πως τείνω τελευταία να αναπολώ και το μόλις περασμένο λεπτό, οπότε συμπεραίνω πως δεν είμαι κατάλληλη.

Μόνο - αν μου επιτρέπεται - θέλω να πω πως μου λείπει η αίσθηση του σαπουνιού (ΚΑΡΑΒΑΚΙ) που γλυστράει πάνω στην πορσελάνη, που ίσως να'ταν και μάρμαρο.