Give not that which is holy unto the dogs, neither cast ye your pearls before swine...

Δεν θα πω κάτι σπουδαίο, αλλά μερικοί δίσκοι μα το θεό σου σώζουν τη ζωή.

Preface

Και τι δόλιος ο τρόπος με τον οποίο τελειώνω τις προτάσεις μου - σαν να κατορθώνω αφορισμούς να πούμε. 'Μαλακία μαλακία μαλακίτσα, ο χρόνος περνά και πεθαίνει'. 

Ashes

Μεγάλη αδυναμία συγκέντρωσης. Βρίσκομαι στη βιβλιοθήκη, καθισμένη μπρος στα τετράδια, επί δυο ώρες τώρα, και δεν έχω καταφέρει τίποτα. Όλα με ενοχλούν. Κυρίως ο φωτισμός. Δυνατό κίτρινο φως, ενώ έξω ακόμη φέγγει φυσικά. Δεν με συγκινεί τίποτα, και σκέφτομαι μήπως όλες τις φορές που αναφωνώ μ'ενθουσιασμό, μήπως όλες αυτές οι φορές δεν είναι παρά φτιαχτές. 

Απόψε είμαι υπερευαίσθητη: στους ανθρώπους γύρω, στους ανθρώπους μέσα, στα πρόσωπα, στις γωνίες τους, στις γωνίες του χώρου, στα λογοτεχνικά κινήματα, σ'όλα τα κινήματα που υπήρξαν πριν από μένα, σ'ότι έχει γραφτεί μέχρι σήμερα. Στη σύνταξη που μου επιβλήθηκε, στη γραμματική που μου επιβλήθηκε, στην ορθογραφία που μου επιβλήθηκε. Ποιος τόλμησε κι ύμνησε την ανορθογραφία; 

Αποσύρομαι στον εαυτό. Ά-τομο για πάντα. Δυστυχώς έχω εξαντλήσει κάθε μου φόρμα, κάθε μου δυνατότητα δημιουργίας. Έφτασα μέχρι να χρησιμοποιώ ανάποδα το ερμηνευτικό λεξικό, λογιών λογιών τέλματα. Η μοντέρνα τέχνη κι η αναφορικότητα της. Εγκέφαλος που'χει χαραχθεί ανελέητα, περιορισμός κι έπειτα ευνουχισμός. Οι προσδοκίες των έξω του εαυτού, ποιος τις χέζει. Tέτοια πράματα, κρίμα να μην μπορώ να γράψω.

Αρνούμαι όλες τις προτάσεις που μου κάνουν, στέλνω μηνύματα να ακυρώσω, τους γκρινιάζω πως έχω πολύ διάβασμα. 'Όπως κι εσείς, άλλωστε', συμπληρώνω αμέσως. Όπως κι εσείς έτσι κι εγώ. Δεν διαφέρω πουθενά. Κάτι σκατά φυστικοβούτηρα έφαγα σήμερα, στενοχώρια το κακό φαγητό ρε γαμώτο. Στενοχώρια να λαχταράς δυσβάσταχτα.

Οι προσδοκίες των άλλων - η συνοχή των εικόνων που'χουν για μας, που΄χουμε για μας. Σάπια φρούτα. Ήθελα να μπω στη βιβλιοθήκη και να'ρχισω τα ντανταιστικά βήματά μας να πούμε, Φαίδρα, και να τους δείξω αυτούς. Φυσικά, το ξέρω, γω φταίω που δεν το έκανα. Κάπου, στη προσπάθεια τέλειας και ζουμερής δημιουργίας, κάπου εξαντλούμαστε, και πεθαίνουμε. Δεν είναι κακό. Ίσως πράγματι, σε κάποιο παγωμένο νησάκι της Σκανδιναβίας η λύση. Μόνοι. Μόνοι μαζί, δεν θα σ'ενοχλήσω. Η λύση του δράματος - να λυθεί, να μην ξαναυπάρξει ποτέ.

Ανυπομονώ να αρχίσουμε το ραδιόφωνο, κάθε Κυριακή, μια ώρα όλος ο κόσμος μέσα στο στούντιο. Αυτό το δωμάτιο της εξαίσιας ακουστικής μοναξιάς. 

Με κοιτά από απέναντι η φίλη, ας πούμε. Τι θέλει τώρα; Τι να της πω κι αυτηνής;

C'est ainsi qu'il faudrait aimer, fidèle et fugitif. J'épouse la mer.

Un grand sommeil noir

Un grand sommeil noir
Tombe sur ma vie:
Dormez, tout espoir,
Dormez, toute envie!

Je ne vois plus rien,
Je perds la mémoire
Du mal et du bien...
O la triste histoire!

Je suis un berceau
Qu'une main balance
Au creux d'un caveau:
Silence, silence!


Paul Verlaine

Σημειώσεις σ'εφημερίδα

Είναι που δεν χωρέσαμε πουθενά - παρά μόνο όταν σμίξαμε με το πέλαγος πέρα της Αττικής. Τελευταία ψιλάφηση της ραχοκοκαλιάς της γης πριν την αυτοεξορία. Να ξαναφτιάξουμε τον κόσμο, να ξαναγίνουμε μεγάλοι. Μόνος γνώμονας, το άφθαρτο φως της Σερίφου.

Αύγουστος ΄12.

Και σ'όλα αυτά μέσα ένα πρόσωπο.

Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει...

Ενοχλητικό θέρος.

Αν κατόρθωνε μυθιστόρημα λέει, έτσι θα το'φτιαχνε. Έτσι θα ξεκινούσε: I am daunted. Αν μπορούσε να το διαβάσει φωναχτά, να μπει στο αυτί των αναγνωστών, θα το'λεγε κάπως έτσι: I am daun-ted. Διαχωρίζοντας τις συλλαβές. Absolutely daunted. This is all I am. It ends and begins in fear. Το 'ντ' να πέφτει βαρύ, όγκος σε ξύλινο, αβέβαιο πάτωμα.

Μικρούτσικος κι απόψε. Τους Νάνους. Ο ατρόμητος Καββαδίας. Η φωνή του μέγα μουσικού να μπλέκει με την κορυφή των Καιρών, να παίρνει θέση. Μας κοιτούσε, το πλήθος του, με συγκίνηση. Εσείς οι νέοι. 'Να'στε καλά, παιδιά! Όχι καλά παιδιά! Να'στε κα-λά, παιδιά! Να'στε κακά παιδιά'. Σκουπίζοντας αυτό που μου φάνηκε σαν δάκρυ μετά τα τελευταία πλήκτρα των νάνων. Κοιτούσε μέχρι πέρα το πλήθος, το χέρι να σκιάζει το κούτελο, απλώνοντας, μου φάνηκε, την πίστη του για αλλαγή. Εμείς, οι νέοι, να παραληρούμε.

Αλλαγή, αλλαγή, αλλαγή. Πιστεύουμε κι εμείς, οι νέοι, την ζητάμε. Δεν λέω, την ζητάμε ειλικρινώς, μέχρι τέλους. Δεν λέω, πονάμε. Δεν λέω, ψάχνουμε εναλλακτικές. Δίχως όμως σκέψη παραπάνω. Θέε μου... Αψήφιστα. Εύκολα. Όπως μας δίδαξαν. Υποτίθεται κλίνουμε προς το ριζοσπαστικό, προς το προοδευτικό, προς το μεταρρυθμιστικό, ενώ στην ουσία δεν θα μπορούσε να υπάρχει μεγαλύτερη, πιο έκδηλη επιμονή στο μετριοπαθές. Στο συντηρητικό καλύτερα.

Τι θέλω να πω πάλι... Αποφεύγω να μιλήσω καθαρά, φοβάμαι μην χάσω φίλους. Όμως... Όμως ας τους χάσω. Την Ελλάδα φτιάχνει πρώτα η καρδιά σ'αγκαλιά με τη θάλασσα. Μοναχικά. Σμίγω με τη θάλασσα.

Κρίμα που κανείς δεν είναι επαναστάτης γύρω μου. Κρίμα, κι υπάρχουν πολλές αιτίες.

Πόλη του Αυγούστου. Έρημη, ζεστή, παραδομένη.