January

Well, I've been down so goddamn long that it looks like up to me. 

note

Δεν είμαι γω που γράφω! Είναι ο θείος μου ο Φωκίων που νομίζει πως όσο πιο περίπλοκα και δαιδαλωδώς γράφει τόσο το καλύτερο. 

Μόνο μια συμβουλή του ακολουθώ: τα πιο ανείπωτα φύλαγέ  τα για τα γράμματα που θα δώσεις. Στα γράμματα που έδωσα...

Ενθύμια. Διαβάζοντας βιογραφίες σπουδαίων ανδρών, μελετώ τον θανατωμένο βίο, λαχταρώντας (εξωφρενικό! πρωτάκουστο!) την υστεροφημία. Καμία δειλή ατένιση της εξαίσιας ελευθερίας, όπως νωρίτερα. Καμία απόπειρα σύνθεσης - πώς να μαζευτώ να μπω σε λέξεις τώρα που σκορπίσαμε. 

Να σιωπάσει κανείς όσα θέλησε να πει - θα ξεχαστούν κι όλα θα είναι εντάξει. 

Πειραματικό

Παρορμητικά κι άσκεφτα η φίλη της Χρύσας 'χτύπησε' ένα τατουάζ σε κάθε ώμο και στην αριστερή ωμοπλάτη. Εσύ τι έχεις, τι ζωγραφιές φέρεις και γυρνάς; Μερικά λουλουδάκια του αγρού, μαζεμένα πριν το τέλος της πρώτης νιότης, που τώρα, κατά τη δεύτερη ενηλικίωση, κοντεύουν να μαραθούν - διψασμένα, γυρτά, γερνούν και μένα. Μάντεψε πού!

Η φίλη της Χρύσας τα ήξερε όλα κι ας μην έχει διαβάσει τίποτε. Επειδή, δηλαδή, δεν έχει διαβάσει τίποτε. Κι έστεκα να την κοιτώ, γυρνώντας από δω κι από κει στη βαθιά πολυθρόνα. Τα πόδια πλεγμένα από δω, πλεγμένα από κει. Μ'εκείνον που ήσουν, ρωτάνε. 

Όλες οι συζητήσεις ξεκινούν με τον Αρονόφσκι, περνούν στο σεξ, έπειτα σ'εξομολογήσεις αθεΐας, μετά στην ηλεκτρόνικα, και κορυφώνονται με την εξίσωση όλων. Στη συμφωνία πως όλα είναι τίποτα και τίποτα είναι τα πάντα. Πως απολυτότητα δεν υπάρχει, μα πως αυτή διαγράφει και σκιάζει ό,τι λέμε πως υπάρχει κι ό,τι λέμε πως αντιλαμβανόμαστε. Ανήμπορη σκέψη.

Είμαστε διάχυτες αισθήσεις, όπως είπε ο ποιητής.

Ένας άκρατος αισθησιασμός. Η πολιτική είναι αίσθηση - αισθήσεις. Η λέξη είναι αίσθηση. Η χειρονομιακή γραφή είναι αίσθηση. Η πόλη είναι αίσθηση. Η πόλη τώρα στις τρεις το ξημέρωμα είναι αίσθηση - σύγκρυο - έσκουξα και δεν μ'άκουσε κανείς. Παραδίνομαι. Παύω.

Σημειώσεις της Εγνατίας

Ανορθόγραφα εισητήρια του Thessaloniki Tours στην Εγνατία. Διέσχισα τη λεωφόρο μετρώντας πινακίδες ξενοδοχείων. Κόκκινα HOTEL ως εκεί που φτάνει το μάτι περιμένουν επισκέπτες.

Η πόλη ως αντίδοτο. 

Περνώ την Ίωνος Δραγούμη, περνώ τη Βενιζέλου. Σιγά σιγά φωτίζει. Ο βανδαλισμένος Βενιζέλος ακίνητος, αμίλητος, άγαλμα. Με κρατάει ο μαύρος καφές που ήπια με τη Δανάη στον Ερμή. Το 'περιπλανιέμαι', λέει, περιέχει το ΄πλανιέμαι΄. Κι η φωτογραφία είναι προιόν μιας μηχανής, μιας συγκεκριμένης τεχνολογίας που μπαίνει ανάμεσα στα φυσικά πρόσωπα, ώστε να φτιάξει μια ιστορία για ν'ακουστεί στη Δύση - προερχόμενη από τη Δύση. Με αντικείμενο το ανατολικότροπο κάτι που προσπαθεί να τιθασεύσει.

Αφίσες του Σιδηρόπουλου χρόνια τώρα στη γωνία Αριστοτέλους με Εγνατία. Ξεθωριάζει το χρώμα τους, ο κύριος όμως που της πουλά, αν τον θυμάμαι καλά, επιδεικνύει αθάνατο ζήλο. 

Προσπερνώ μια παρέα -  μια κοπέλα εξ αυτών, ξένη, ζητά κάποιον εβδομηκοστό δρόμο. Μια Ελληνίδα δίπλα της της θυμίζει στα αγγλικά πως εδώ δεν είμαστε Νέα Υόρκη, οι οδοί δεν έχουν νούμερα. 

Συνεχίζω την πορεία. Κάπου γράφει ΑΓΟΡΑΖΩ ΧΡΥΣΑΦΙΚΑ κι από πάνω κάποιος έσβησε το όνομα του κυρίου που αγοράζει κι έγραψε ΜΑΥΡΑΓΟΡΙΤΗΣ. Λίγο έπειτα, η βιτρίνα της ΡΟΜΙΝΑ διαφημίζει τρελά, μαύρα στριγκάκια με διαμαντάκια. 

Από νέους, λίγοι κυκλοφορούν. Όλοι διαβάζουν, ή καμώνονται πως διαβάζουν, για την εξεταστική. Στο Μακντόναλτς μέτρησα με φούρια τρεις τέσσερις παρέες συνταξιούχων. Μετά την Πρασακάκη, σκοτάδι ξανά. Το σπίτι της Φαίδρας πιθανότητα γνώριμης συντροφιάς. Κι ο Άγιος Αθανάσιος που καίγεται και ξανακαίγεται. 

Το περίπτερο στην Παλαιολόγου μοιάζει περισσότερο με εμπορικό κέντρο τύπου και ψιλικών έτσι όπως έχει απλωθεί στο πεζοδρόμιο. Περπατώ κάτω από την τέντα του.

Ανεβαίνω τα μαρμάρινα σκαλιά του 13ου Γυμνασίου. Κοιτώ μέσα από τα τζάμια της εξώπορτας: ελληνικά σημαιάκια κρεμασμένα διαγωνίως από τη μια άκρη στην άλλη, ένας ανάγλυφος γεωπολιτικός χάρτης, και βιβλία τακτικά τοποθετημένα σ'ένα τετράγωνο ράφι. Δίπλα από την πόρτα γράφει ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. 

Ο ΜΙΚΕΛ, μια νέα αλυσίδα καφέ (που διατείνεται πως έχει τον καλύτερο καφέ στην πόλη) είναι φίσκα. Στη πορτοκαλιά στάση της Ιασωνίδου, παριστάμενοι, στεκούμενοι και καλοστεκούμενοι καπνίζουν. 

Έφτασα στη Ναυαρίνου. Ένας βιολιστής του δρόμου παίζει την Ενάτη του Μπετόβεν. Ωδή στη Χαρά. Οποία ειρωνεία. 

Κουβέντες με φίλους. Αν ήμουν εγώ στην Αμερική, μου λένε... 

Προφασίζομαι την πατριδογνωσία κι έτσι γυρνώ μονάχη. Θλιμμένη ευτυχία, και τα λοιπά και τα λοιπά.

Τρεις μέρες πριν ήμουν στην Κυψέλη. Ο θείος μου μας ανέβασε με πάθος και βιασύνη στο διαμέρισμά του, ξεκλείδωσε την μπαλκονόπορτα και βγήκε στο μπαλκόνι νεύοντάς μας να τον ακολουθήσουμε. Με χέρι που έδειχνε κάτι συγκεκριμένο κι ακόμη αόριστο, με πήρε ως την άκρη της βεράντας. Γι'αυτό μ'αρέσει αυτό το διαμέρισμα και δεν το αλλάζω με τίποτα σαράντα χρόνια τώρα, είπε, κι από πίσω του αποκαλύφθηκε η θέα της Ακρόπολης. Φωτεινή, μακρινή, σαν αιωρούμενη.

Νομίζω πως ονειρεύτηκα τον Τσίρκα.

Ελευθεροτυπία

Κάπως έτσι, κατά αυτόν τον τρόπο, τοιουτοτρόπως φτάσαμε στον Δεκέμβρη. Οι ανησυχίες παραμένουν οι ίδιες, απαράλλαχτες, όχι, βέβαια, απαράμιλλες. Η γλώσσα, προλογίζοντας σ'αυτό το σημείο, oμολογουμένως χωλαίνει. Την σπουδάζω τα βράδια, μετά τα μαθήματα, διαβάζοντας μερικές διαδικτυακές σελίδες της Καθημερινής και ανελλιπώς τα κυριακάτικα άρθρα του Μαρωνίτη στο Βήμα. Πού και πού ανοίγω τη συλλογή του Σεφέρη, σκύβοντας για λίγα λεπτά πάνω από ένα ποίημα, μέχρι να μου αποσπάσει την προσοχή το facebook, όπου και θα μεταφέρω, με χάρη και ξετσίπωτα, τα λόγια του ποιητή.  Περικόπτοντάς τα. Αν έχω χρόνο και δεν νυστάζω, ενδέχεται να διαβάσω και καμία μελέτη για τον ποιητή (πάντα αναφέρομαι στον εξής ένα, δεν ξέρω και κανέναν άλλον. Όχι, βέβαια, πως ξέρω κι αυτόν). 

Τούτα, βέβαια, δεν αρκούν. Εδώ στη χοάνη της Νέας Υόρκης, μιλάμε Αγγλικά, θαυμάσια γλώσσα, αντιλυρική, αντι-αντιδραστική (λόγω των καλουπιών της), αντικειμενική με τη νεότερη έννοια, διότι στα Αρχαία, έχω την εντύπωση, θα σήμαινε 'αντιτειθέμενη'. Δύσκολο πράμα η Νεοελληνική - μα το θεό. Πολύ βαριά γλώσσα. Γενικότερα, δύσκολο ο Νεοελληνισμός. Δεν τους κατηγορώ μερικούς που λωλαίνονται. Ειδικά τώρα που το ψυχορράγημα λαμβάνει χώρα μπρος στα μάτια μας, πώς να μην χάσεις τα λογικά σου. 

Τέλος πάντων. 

American fall

Wildly polysemic, ο Πικάσο κι ο Ματίς, κι ο Μαλαρμέ. Η περιπέτεια των ιδεών, η δύναμη της σκέψης. Σημειώσεις στα σπιράλ τετράδια, utopian 'nowhere' and 'no time', modernist irony, primeval wonder and Dionysian ecstasy. Σπουδές που στη δική μου χώρα δεν βρήκα, και που τώρα πλαισιώνονται από τη φύση που κάποτε, πριν δυο χρόνια, φανταζόμουν μακρινή, σκληρή και ξένη. Και που τώρα προσφέρεται ως η μόνη. Το μόνο εύφορο έδαφος,  που θα αγαπήσω κι ίσως έπειτα από χρόνια να μην θελήσω να αφήσω. Χρειάστηκε μια Αμερική κι αρκετά δολλάρια για να μάθω τι θα πει επανάσταση. Αυτό είναι το κρίμα της Ελλάδας: άξιον εστί το φως της Μεσογείου, του οποίου φανήκαμε απ'άκρη σ'άκρη ανάξιοι.

Το Φθινόπωρο είναι όμορφο εδώ. 

Aftermath I

Φωτορεπορτάζ. Σχεδόν σαν αστείο για μας, ευκαιρία για κοινωνικοποίηση και μαζώξεις σε διαμερίσματα, με πρόσχημα τις πρίζες που άλλοτε δουλεύουν κι άλλοτε όχι. Η Νέα Υόρκη σκύβει το κεφάλι και βυθίζεται στο σκοτάδι - καμία ισχύς. 

Καμία ισχύς. Δυνάμεις που μας υπερβαίνουν. Κοινοτυπίες και τίποτε άλλο, ένας άθεος που πιστεύει. 

Οh Sandy