Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

First day

Ξύπνησα κατά τις πέντε το ξημέρωμα. Στριφογύριζα κι έπειτα έπιασα να διαβάζω εξομολογήσεις που γράφει ο καθένας στη Lifo, αυτό το έντυπο που εύκολα θα μπορούσε να μου σώσει ή να μου έχει σώσει τη ζωή, ας το πω έτσι. Και καθώς πάτησα 'ταυτίζομαι' σε πολλές από αυτές, άρχισα να σκέφτομαι όλα αυτά περί καθολικότητας ή καλύτερα αλληλεγγύης, όπως νομίζω το ονομάζει ο Καμύ.

Ε, πολύ θέλει ο άνθρωπος; Μετά άρχισα να σκέφτομαι πως είμαι ένα σώμα πιθανοτήτων, έψαξα με το χέρι την πυξίδα, βρήκα την Ανατολή και ξεχύθηκα στους μείον εννιά να δω τον ήλιο. Ο χειμώνας είναι γενικότερα και κατά γενική ομολογία μια πληγή.

4 σχόλια:

  1. Θα τα περάσουμε, και μάλιστα καλά! Οι πρώτες μέρες είναι 'κρύες'. Άκουγα Θανάση, τη Χαραυγή. Πολύ κρύο! Όμως θα ζεστάνει κι ο καιρός, ε!
    Πολύ σ'αγαπώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. και μέσα στο χειμώνα μας υπάρχει το μεγαλύτερο καλοκαίρι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το καλοκαίρι θα είνα πάντα εκεί και θα σ αναμένει , το θέμα είναι εαν ανακάλυψες την
    Ανατολή ? Αλληλεγγύη είναι όλα ,ακόμα και το
    σκεύος της κουζίνας που δεν έχεις και σου
    δίνει η Rebecca... Ομως είναι και ένα χαμόγελο
    μεταξύ δύο ανθρώπων που δεν ξέρει ο ένας τον άλλον και περιμένουν στην αίθουσα αναμονής ενός
    νοσοκομείου ... Νομίζω δεν υπάρχει τίποτα πιό
    σημαντικό από το να αισθάνεσαι ότι υπάρχει κάπου
    μιά αδελφή ψυχή που σε ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ .
    Τάδε έφη μούμια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. το λεει και το τραγουδι, ο χειμωνας με πληγωνει.δε γαμιεται,αν δεν υπηρχε πως θα καταλαβαιναμε το καλοκαιρι?

    ΑπάντησηΔιαγραφή