Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Δευτέρα του αθέατου Απρίλη

'Αγάπησα τον εαυτό μου κάτι στιγμές απελπισίας. Πριν δυο βδομάδες - αποκοιμήθηκα μόνη, ντυμένη, με το φόρεμα που έσφιγγε, ν'ανασάνω περισσότερο δεν μπορούσα, με χώματα στα πόδια και χρώματα στα μάτια, με λερωμένα χέρια. Δεν είχα συντεταγμένες και δεν ήμουν κανενός. Αναγκάστηκα να συμφιλιωθώ. Καλά θυμίζει ο Κ. πως  το τελευταίο κακό στο κουτί της Πανδώρας είναι η ελπίδα. Μας λένε να ξυπνάμε ελπίζοντας, τρίχες περί πιθανοτήτων, κι απαντώ πως είμαι μια σφαίρα χάρτινη. Πεθαίνω κάποτε και δεν ανασταίνομαι ποτέ. Κι ούτε μπορώ να αναστήσω φίλους, με κανένα από τα φιλιά μου.'

1 σχόλιο:

  1. ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΗ ΣΩΣΤΗ ΠΕΤΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΠΟΤΕ
    Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΟΥ. ΑΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΑΛΙ ΣΚΕΤΟ ΠΟΥΠΟΥΛΟ.
    ...ΠΕΡΝΑΣ ΕΝΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΤΑΙΝΙΑΣ ΒΩΒΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ .ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕΣ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΑ ΜΙΛΑΣ ΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΝΑ ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΡΟΠΟ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟ ΟΡΙΣΜΕΝΑ
    ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ .ΜΗΠΩΣ Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΠΑΡΑ ΜΙΑ άπω ελπίς? ΟΠΟΤΑΝ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η μόνη αξία ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ?
    Τάδε έφη ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ , LUMINI KAI SOMBRI....

    ΑπάντησηΔιαγραφή