Don't call the doctor doctor

Από την άλλη μεριά του πόνου. Κι όλα ξαναρχινούν. Χθες - τα σκοτάδια του Μπρούκλυν.

Bronxville, NY

Boήθειά μας

Σκέφτηκα πως παραξήλωσε η κατάσταση με το facebook. Ίσως να απέτυχα να το εντάξω με lucidité στη ζωή μου, μα κατά τ'άλλα οι τρόποι μου προέρχονται από μια βασική διαύγεια, και τούτο δω το εργαλείο με ξεπέρασε, και με πίκρανε. Τώρα μάλιστα που οραματίζονται τη μηχανή που μπαίνει μες στο σώμα (φίλε μου, καλέ μου και λαμπρέ μου φίλε Άπα θα με συγχωρήσεις σ'αυτό το σημείο, το "never offline" δεν είναι του στιλ μου), νιώθω πως φτάνω στα όρια. Έχει πλάκα: αυτές τις μέρες η μόδα είναι η σύνταξη μιας λίστας με τα (δέκα) αγαπημένα βιβλία του καθενός. H μόνη ειρωνία συνίσταται στο γεγονός πως όσο πιο πολύ fb τόσο λιγότερο διάβασμα. Δεν νομίζω πως είμαι φοβική. Πιστεύω πρώτα στο ανθρώπινο σώμα και μετά σ'όλα τ'άλλα. 

Μια λίστα θα κάνω όμως, μήπως και προσελκύσω αναγνώστες. Κι έπειτα θα αποσυρθώ, θα δουλέψω ήσυχα απόψε. Εδώ στο πανεπιστήμιο, τοποθέτησα το γραφείο μου έτσι ώστε να κοιτά το παράθυρο. Μπροστά μου πρώτα μια συστάδα δέντρων, θαρρείς κι είμαι χωμένη μέσα τους, σ'ένα αλσύλλιο, κι από πίσω τα φωτεισμένα τσιγκελωτά παράθυρα ενός άλλου κοιτώνα. 

Είναι 11 Σεπτεμβρίου κι ο παροξυσμός των Αμερικάνων δεν λέει να κοπάσει. Bien au contraire.

Voilà la liste. 

Το Καλοκαίρι του Καμύ, Les Nourritures terrestres του André Gide, Έξι Νύχτες στην Ακρόπολη του Σεφέρη, Η Χαμένη Άνοιξη του Τσίρκα, Ο Κολοσσός του Μαρουσίου του Henry Miller, Το Κόκκινο και το Μαύρο του Στεντάλ, Το Σουέλ της Καρυστιάνη, Το Κακό Κορίτσι του Μάριο Βάργκας Λιόσα, A Passage to India του Φόρστερ, Ο Δον Ζουάν του Μολιέρου. O Συνταγματάρχης Λιάπκιν του Καραγάτση, Το Βιβλίο του Μανουέλ του Κορτάσαρ. Βασικά αυτά είναι όσα έχω διαβάσει στη ζωή μου, μην λέμε ψέματα. Και βέβαια οι Καραμαζώφ... 

Φέτος γράφτηκα σ'ένα μάθημα που κρατά και τα δύο εξάμηνα, το οποίο λέγεται Studies in the 19th Century Novel. Θα διαβάσουμε όλους τους μεγάλους. Ξεκινήσαμε με Jane Austen. Χάρη σ'αυτό το μάθημα, επιτέλους θα διαβάσω (η εκπαίδευση εξασφαλίζει πια τον χρόνο της απερίσκεπτης μελέτης, τουλάχιστον αυτό πασχίζει, αυτό έχει συμβεί). 

Από non-fiction, there's this one that has been life-changing: Jazz Cosmopolitanism in Accra; Five Musical Years in Ghana. Aπό τον εθνομουσικολόγο Steven Feld. 

Σταφύλια

Να το γράψουμε, και να το λέμε, και να το'χουμε και στο πετσί μας ακόμη. Ω υπέροχη ζωή. Ω εξαίσια ζωή. Nα μην τελειώσεις ποτέ. 

On n'est sûr de ne jamais faire que ce que l'on est incapable de comprendre. Comprendre, c'est se sentir capable de faire. ASSUMER LE PLUS POSSIBLE D'HUMANITÉ, voilà la bonne formule. 

André Gide 

Les nourritures terrestres, 24 

Oi madrugada imagem di nh`alma

Το κάστρο της Μεθώνης

προς Λαγκάδια Αρκαδίας

Επίδαυρος

Ταξιδεύει με έναν έρωτα στην κοιλιά.

Λιμάνι

Ξεκίνησα τη Πλήξη του Μοράβια. 

Επισκέφθηκα τη photobiennale στο λιμάνι. Ξεχώρισα τον Χριστόφορο Δουλγέρη με το φωτογραφικό του κύκλο "Σχολεία". 

Κατά τ'άλλα: η αγριότητα της επιθυμίας να φωτογραφίσεις τα πάντα, το καφέ ΜΥΘΟΣ στον Έβρο π.χ., ώστε να τα σκαλίσεις, να τα απομαγεύσεις, να τα λερώσεις, να τα μετατρέψεις, να τα σχίσεις σε κομμάτια, να τα ξεριζώσεις, να τα κάνεις δικά σου. Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να παραβλέψω τον φακό ως ξένο σώμα που ενίοτε εισβάλλει. Ψιλά γράμματα, βέβαια...

Από την άλλη, μπροστά από κάποια άλλα έργα, σκεφτόμουν πως το ξέρω το θέμα, το'χω ζήσει, δεν αντέχω την αναπαράστασή του (έφυγε ο φωτογράφος για λίγους μήνες στο εξωτερικό, αεροδρόμιο Μακεδονία, Βενιζέλος, Γκάτουικ κλπ) - μα αυτό έγκειται σε μία δική μου διάθεση της στιγμής. Είχε και ζέστη, είναι κι η αργία του μήνα... Το σύμβολο: επινόηση για μια ελευθερία μπρος στο κοινό βίωμα. Αν μιλούσε ο Σεφέρης για τον ξεριζωμό δίχως τα σύμβολα, δεν θα άντεχε κανείς να τον διαβάσει.

Ανέμπνευστοι συλλογισμοί. 

Δημοτικό Μεγαλοχώριον
Χριστόφορος Δουλγέρης

Saudade

Η πρώτη λέξη που'μαθα. Η πρώτη λέξη που μου'πε, στο πλακόστρωτο προς το σπίτι. Γελούσα μέσα μου, μας τα'παν κι άλλοι, έλεγα, τα ξέρω και στην ελληνική, έλεγα. Δεν πρωτοτυπούν τόσο πολύ οι πορτογαλέζοι, my darling. Τραυματισμένη σας ήρθα, να ξέρετε. Και δώσ'του να γελώ. Γελούσα καθ'όλη τη διάρκεια. Παρίσι βορράς, Παρίσι νότος. Μα δώσ'του να φυσάει ο άνεμος, κι εγώ να γιορτάζω αχόρταγα, να κοιτώ τις λατίνες και να μαθαίνω να χορεύω κι εγώ έτσι θελκτικά, να παραπατώ μεθυσμένη, απ'το κύμα απ'το κρασί κι από τ'όνειρο, βγαίνοντας από τις μαούνες του Σηκουάνα. Να συλλαβίζω τον ρυθμό της samba μήπως και καταφέρω ποιητικό μέτρο. Τά-τα-τα τα-τα-τα. Και δώσ'του να χτυπάει το agogo, αυτές οι δυο καμπάνες των Γιορούμπα (φυσικά στη σύξευξη της Βραζιλίας με την Αφρική είναι που κατάφερα να βρω κι εγώ τον δρόμο μου).  

Τα θυμήθηκα αυτά, δεν θα τα θυμόμουν, γιατί έχει απόψε αφιέρωμα στις λατίνες ντίβες στο τρίτο πρόγραμμα. Μετά τις χανούμισσες, να κάτι που θα'θελα να'μουν.

Αnne Carson, και το δώρο από την Αθήνα

Short Talk On the Youth at Night 

The youth at night would have himself driven around the scream. It lay in the middle of the city gazing back at him with its heat and rosepools of flesh. Terrific lava shone on his soul. He would ride and stare.

[από τη συλλογή Short Talks]

Blue Note και λίστες αλά High Fidelity

Ποιους ανακάλυψα αυτούς τους μήνες. Τα γράφω στα ελληνικά για το χάζι. Kόκοσκα, Ταρσίλα, Μπάντεν Πάουελ, Πετρουτσιάνι, Ρον Κάρτερ, Γιουρσενάρ. Να τους θυμάμαι με κάτι από τη νιότη μου στις συντροφιές à venir που είθε να μου κρατήσουν. 

Il fait gris

Ιl fait gris à Paris, κι όλο ο νους δραπετεύει κι ονειρεύεται τη Λεωφόρο Νίκης, και ξέρω πως όταν θα'μαι στη Νίκης θα ψάχνω για άλλη χώρα: μοίρα και φύση. Σκέφτομαι την Μάτση, τη γ υ ν α ί κ α ποιήτρια που κάποτε έζησε εδώ κι αφιέρωσε μετά τα γαλλικούλια της στον Ανδρέα Εμπειρίκο, tu m'abysses. Κι η Γιουρσενάρ που τώρα έχω μπρος μου, αφιερώνει τα Διηγήματα της Ανατολής στον ίδιο άνδρα André L. Embiricos, στην πρώτη πρώτη σελίδα τυπωμένο το γνώριμο όνομα. 

Κάθε μέρα περπατώ τη Froidevaux. Κατά μήκος του κοιμητηρίου. Δυό φορές, ίσως και τρεις τέσσερις. Δεν έχω πολλά να πω. Είναι οι λαχτάρες του Μαγιού, που λέει κι η Μάτση, που ασφυκτιούν και περπατούν περίλυπες τέτοιες μέρες γκρίζες. Καρτερώ τα γλυκά απόβραδα.