Quelque chose

Ένα ίσως κυβιστικό κείμενο, όπου η φιγούρα θα σχηματίζεται αδρά αλλά αποφασιστικά από διάφορες τεκτονικές οντότητες και μετακινήσεις; Κάτι αδρό, ναι. Όχι εύκολο, όχι γλυκανάλατο, ούτε οριστικό. Κάτι κατά προσέγγιση, μα στιβαρό στον πόνο του. Όχι φυγόπονο. Ούτε συνετό. Άγριο, ερωτικό, που περιδιαβαίνει την καταστροφή. Γραφή που διψάει, και γυρεύει να ικανοποιήσει τη ζωή. Η ζωή εκεί, στη γραφή, εκβάλλει, μα κι από τη γραφή απορρέει. Μικροί θάνατοι, μικρά δωμάτια 101.

La rara felicità

Τρίπτυχο

Monk

Έχει πλάκα, ακούω πολύ Τελόνιους Μονκ αυτές τις μέρες, βυθισμένη στα ακουστικά μου, κι έτσι όπως χτυπάει το πόδι του στο πάτωμα κατά την ηχογράφηση, όλο νομίζω πως κάποιος μου χτυπάει την πόρτα.

Αλλά αυτό είναι το ελάχιστο που μπορεί να πει κανείς γι'αυτόν τον άνθρωπο. Μόνο φέτος τον κατάλαβα. Για την ακρίβεια τον κατάλαβα όταν στο μάθημα ο Γκλεν έπαιξε το Body and Soul από τον γαλάζιο αυτό δίσκο, Monk's Dream, τέλη του Φλεβάρη, κρύο τσουχτερό. Ίσως κάτι να σημαίνει που τόσο καιρό δεν είχα καταλάβει τις παραφωνίες του. Το απίστευο με την δυσαρμονία που μόλις ανακάλυψα είναι πως διαβεβαιώνει με τόση ζέση, με τόση συγκίνηση, με τόση ακατόρθωτη πίστη την αρμονία. Ο ασύμφωνος αρμονικά φθόγγος στρέφει την προσοχή στο σφιχτό οικοδόμημα της σύνθεσης. Η Σοφία μου θα το περιέγραφε καλύτερα. 

Ο Μονκ είναι πιο πολύ απ'όλους αυτός που δεν δέχτηκε να πει ψέματα. 

Χίλιες και μία

Αχ φλόγες που θα μας τυλίξουν. 

Τις βλέπω, τις βλέπω ήδη. 

Κακός Δον Ζουάν - παραβίασε το μέτρο χίλιες φορές. Κι αν δεν άνοιγε η γη να τον καταπιεί, μ'αυτή την κατάφωρη σκηνική ειρωνία, αχ αν δεν άνοιγε, μα τω θεώ, θα το παραβίαζε χίλιες και μία.

Roz

Γιατί ξεχνώ να γράφω, γιατί το αμελώ; Τώρα που παραδίδω τις τελευταίες μου εργασίες, δεν κοιμάμαι τα βράδια. Κυρίως εκεί που ξεκινά να ξημερώνει, γύρω στις έξι, πρώτο φως, στριφογυρνώ έτοιμη να με συνθλίψει η αγωνία, το δωμάτιο ασφυκτιά. Ανησυχώ πως δεν θα'ναι καλές, πως ό,τι έχω γράψει θα'ναι ρηχό, πως οι αφαιρετικοί τρόποι που θέλω να'χω δεν θα μεταφράζονται διόλου καλά στα Αγγλικά, θα'ναι σαν μουλιασμένες αοριστολογίες. Κι από την άλλη, δεν είναι πως βάζω όλη μου την ψυχή στην δουλειά - σαν να φοβάμαι πως αν βάλω πιο πολύ από αυτό που κάπως αόριστα λέω κι επαναλαμβάνω ψυχή, θα εξανεμιστώ. Κι έτσι δεν αφήνω κανένα σημάδι, πουθενά. Παρά μόνο σε μερικούς φίλους - ίσως. 

Αχ δύσκολη Άνοιξη κάθε Άνοιξη κάθε τι που πάει να χαράξει.

Φάρμακο - Greenwich Village - pensare di mi

Η τροφός, θέε μου. Τι είπε η τροφός, στην ακροθαλασσιά, στην κυρά της την Φαίδρα, με τα μάτια που καίνε και την καρδιά που τρέμει. Κι εμείς, εδώ, Λούκι κι εγώ, στην άκαρδη πόλη. Κάποιοι μήνες που απέμειναν - πώς να τους μιλήσω; 

Φαντάσματα, φαντασμαγορίες, όταν δουν τα μάτια δεν μπορούν να ξε-δούν. Κι έτσι, μαρμαρώσαμε. Μέχρι που θα συρθούμε, αρχές του καλοκαιριού, στη θάλασσα κι εμείς, βασανισμένοι από τα οράματα της ζωής μας χωριστά. 

Hippolytus

NURSE

There then I cover thee; but when will death hide my body in the grave? Many a lesson length of days is teaching me. Yea, mortal men should pledge themselves to moderate friendships only, not to such as reach the very heart's core; affection's ties should be light upon them to let them slip or draw them tight. For one poor heart to grieve for twain, as I do for my mistress, is a burden sore to bear. Men say that too engrossing pursuits in life more oft cause disappointment than pleasure, and too oftare foes to health. Wherefore do not praise excess so much as moderation, and with me wise men will agree.

Chill Winds Still Blow

The cold winds are still blowing
And carrying the morning frost.
The first little flowers
Have just appeared through the spring thaw holes, 
As though from some miraculous, waxy kingdom, 
The first bee has flown out
Of its fragrant honeyed cell, 
Flying among the early flowers
To explore the red spring a bit.
Will my dear guest be here soon?
Will the meadows soon turn green?
Will the sticky little leaves
Soon blossom from the fleecy birch?
Will the fragrant chokecherry bloom?

- Alexander Pushkin
translated by Stephen Boykewich

Eπεισόδια ενός χειμώνα που δεν λέει να τελειώσει

Live at Pep's, του Yusef Lateef. Η πόλη ετούτη εδώ.

8 Φεβ: Καθώς κολυμπούσα σήμερα, ένιωσα μια λαμπερή ευφορία, όπως γλιστρούσε το νερό στο σώμα μου κι εγώ γλιστρούσα μέσα του. Είχα απελευθερωθεί από την κόπωση των μυών κι η κίνησή μου ήταν σταθερά θετική, προς τα εμπρός, δυνατή, δυναμική. Κατάφερα να περιεργαστώ με διαύγεια τη φράση που μου'γραψε ένας καθηγητής μου σ'ένα από τα πρόσφατά του μέιλ, the life of the mind.

9 Φεβ: Παρατήρηση που με στενοχώρησε. Αφορά τη φίλη μου Λίνα. Η Λίνα οργανώνει αυτές τις μέρες μαζί με την Αντριάνα και λοιπούς μια διαμαρτυρία έναντι στο "rebranding" του πανεπιστημίου και την γενικότερη μεταμόρφωση που υφίσταται στα χέρια του περίφημου  και μοδάτου νεοφιλελευθερισμού. Αντλούν τα οργανωτικά τους εργαλεία και τον γενικότερο εννοιολογικό τους εξοπλισμό από τα κείμενα του Μαρξ κλπ. Η Λίνα περίμενε σήμερα μπροστά  μου στην ουρά του καφέ της βιβλιοθήκης. Η ουρά αργούσε, κι η Λίνα δεν είχε υπομονή. Έχω πολύ διάβασμα, κι έχω ανάγκη από καφέ, έλεγε. Αυτή η κυρία, μου είπε δείχνοντας την υπάλληλο (ξερακιανή και ταλαιπωρημένη) είναι πάντα πολύ αργή. Της απάντησα πως δεν φταίει η υπάλληλος, φως φανάρι πως την έχουν αφήσει μόνη της να εξυπηρετεί ορδές φοιτητών που το μόνο που τους μέλλει είναι να πάρουν τον καφέ τους ή το φαγάκι τους και να βαλθούν στη δουλειά. Προς έκπληξή μου μου απάντησε, σθεναρά, πως όχι, δεν φταίει αυτό για την καθυστέρηση, διότι κι η άλλη υπάλληλος όταν είναι μόνη της, είναι πιο σβέλτη στην εξυπηρέτηση. Τρανταχή παραφωνία... Είμαστε όλοι παιδιά του ίδιου συστήματος, θέλησα να πω στη Λίνα. Σε ποιων τα χέρια εμπιστευόμαστε την επανάσταση...

10 Φεβ: Ω θέε μου οι μέρες αυτές που το όνειρο, η ερωτογραφία αυτή, αργεί να ξεδιαλύνει κι έρχεται και μαλακώνει μέσα στους παγωμένους σωρούς από χιόνι στις άκρες του δρόμου. Ο ύπνος βαρύς ακόμη στα βλέφαρα. Το σώμα να βιάζεται από το κρύο... Το συνεχές ανελέητο κρύο που ναρκώνει τις αισθήσεις κι απειλεί την καρδιά. Εξαντλείται το απόθεμα του καλοκαιριού μέσα μου, θα με προλάβει η άνοιξη;

Το γράψιμο αυτές τις γκρίζες, τσουχτερές, παγωμένες, απαίσιες μέρες που όλο το σώμα σου σου δίνει σουβλιές. Το γράψιμο - ακόμη κι αν κατορθώνεται με λειψό μυαλό, με κοιμωμένη καρδιά. Ανόρεχτη είμαι σήμερα, τελείως ανόρεχτη. Μόνο το όνειρο κινεί τη ζωούλα μου σήμερα (το πιο φοβερό απ'όλα είναι τούτο το ανόρεχτο βήμα: ούτε σουλάτσο, ούτε φούρια, ούτε τίποτα. Ούτε καν η επιθυμία για θάνατο. Μια σουβλιά στο πίσω μέρος του κρανίου, κι ο κόσμος να γυρίζει. Κάπου στην άκρη - το ηλιοβασίλεμα).

Φυλώ το απόγευμά μου, το βραδάκι μάλλον (βέβαια βραδάκι λέμε τα ανοιξιάτικα σούρουπα, όχι αυτή τη τσουχτερή μαλακία που για να ξεμυτίσεις πρέπει να το ζυγίσεις καλά το πράμα), το βράδυ λέω να πάω στο music building, να κλειστώ στο μικρό δωμάτιο με το πιάνο και τον καθρέφτη και να προβάρω τα τραγούδια μου. 

Δεν μπορώ τα ξεψυχισμένα πράματα.