Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Θεατρίνοι, Μ.Α.

Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε
όπου σταούμε κι όπου βρεθούμε
στήνουμε θέατρα και σκηνικά,
όμως η μοίρα μας πάντα νικά

και τα σαρώνει και μας σαρώνει
και τους θεατρίνους και το θεατρώνη
υποβολέα και μουσικούς
στους πέντε ανέμους τούς βιαστικούς.

Σάρκες, λινάτσες, ξύλα. φτιασίδια,
ρίμες, αισθήματα, πέπλα, στολίδια,
μάσκες, λιογέρματα, γόοι και κραυγές
κι επιφωνήματα και χαραυγές

ριγμένα ανάκατα μαζί μ'εμάς
(πες μου πού πάμε; πες μου πού πας;)
πάνω απ'το δέρμα μας γυμνά τα νεύρα
σαν τις λουρίδες ονάγρου η ζέβρα

γυμνά κι ανάερα, στεγνά στην κάψα
(πότε μας γέννησαν; πότε μας θάψαν;)
και τεντωμένα σαν τις χορδές
μιας λύρας που ολοένα βουίζει. Δες

και την καρδιά μας· ένα σφουγγάρι,
στο δρόμο σέρνεται και στο παζάρι
πίνοντας το αίμα και τη χολή
και του τετράρχη και του ληστή.

Υπέροχος Σεφέρης. Δεν είναι ίσως τυχαίο ότι το συγκεκριμένο ποίημα το ολοκλήρωσε στη Μέση Ανατολή, τον Αύγουστο. Του 1943.

3 σχόλια:

  1. Και μετά μουσικής!

    http://www.youtube.com/watch?v=LqUWgsEhYYQ

    Εμένα μου άρεσε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. υπέροχος.και το τραγούδι επίσης.
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υπέροχο, υπέροχο!

    Μου λείπουν τα δικά μας θέατρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή